เหลือบอ่าน เห็นกล่าวถึงประวัติศาสตร์ และสรุปท้ายเป็นทิศทางของนักศึกษานิติศาสตร์ ผมเป็น นิสิตแขนงวิชาเช่นว่า แต่ผมมีความเห็นอันเป็นแนวนิติปรัชญาเล็กๆว่า ผู้พิพากษามีอำนาจตัดสินคดีความในพื้นฐานแห่งกฎหมายและศีลธรรมทั้งหลักการ แต่มีใครเคยตั้งคำถามการรักษา โดยแพทย์หรือหมอบ้างว่าการวินิจฉัยหรือการรักษา ยิ่งเป็นเหตุโดยการผ่าตัดรักษาด้วยแล้ว กรณีที่ผู้ป่วยเสียชีวิต แพทย์บอกว่าทำสุดความสามารถแล้ว "ความสามารถที่เป็นที่สุดของหมอเพียงพอที่จะมีความสามารถที่จะรักษาให้ถึงที่สุดเพียงใด" และกรณีเด็กเกิดมาผิดปรกติหมอชิ่งที่จะทำการผ่าตัดรักษาเพราะเห็นว่าเป็นความผิดปรกติที่แปลกใหม่ แต่ถ้าเด็กคนนั้นตาย การลงมีดผ่าตัดเป็นการย่ำยีทรมานเด็ก ที่จะต้องตายหรือป่าว ถ้าเด็กเลือกได้เองเด็กจะยอมให้ผ่าตัดทั้งที่รู้ว่าทำไปก็จะรักษาไม่หายหรือบ่าว หรีอเป็นเพราะหมออยากลองวิชา เท่านั้น เป็นการพิพากษาที่โหดเหี้ยมของใครที่ทำหรือไม่