จากข้อมูลที่ได้อ่านจากคุณตะวันลับฟ้า เกี่ยวกับวิกฤติของนักศึกษาไทย ทำให้พวกเรา ที่มีหัวใจความเป็นครู หยุดคิดไม่ได้ว่า ในเมื่อโลกของเรามันเปลี่ยนไป กระแสวัฒนธรรมข้ามชาติมันคืบคลานเข้ามา ประกอบกับนักศึกษาของเราอยู่ในช่วงวัยรุ่น ซึ่งเป็นวัยที่เพื่อนมีความสำคัญ สิ่งต่างๆที่ยั่วยุหรือสื่อต่างๆที่เข้ามาทุกรูปแบบ และอีกหลายๆอย่าง ทีเข้ามา เราต้องสะท้อนกลับว่าภาวะอาการของโรค ที่นิสิตนักศึกษาเป็นหนัก 3 โรค “หัวใจตีบตัน” “สำลักเสรีภาพ” และ “ศักดิ์ศรีบกพร่อง” เราจะช่วยเหลือได้อย่างไร ในฐานะสถาบันที่เขาศึกษาอยู่ หรือ ในฐานะเพื่อน หรือ อาจารย์ที่ปรึกษา หรือผู้ปกครอง หรือแม้แต่กระทั่งสังคม ที่จะต้องร่วมรับผิดชอบ ให้พวกเขามีศักดิ์ศรี มีเสรีภาพในการแสดงออกถึงความคิดสร้างสรรค์ และสร้างเกราะของหัวใจให้เข้มแข็ง เราในฐานะครูคงต้องช่วยประคับประคองเขา ไม่ให้เดินออกจากทาง ไม่ให้พลาดจากทางที่เขาต้องเดิน เพื่อให้เขาผ่านวิกฤติของสังคมนี้ไปได้ด้วยดี