จริงอยู่ว่าอุบายแตกต่างกัน แต่เมื่อพิจารณา คัมภีร์เต๋าเต็กเ็ก็ง เป็นเพียงหนังสือเล่มเล็กๆ เท่านั้น เนื้อหายังน้อยกว่า ภิกขุปาฏิโมกข์ ที่สามารถท่องจำได้ไม่ยากนัก...
ส่วนคัมภีร์ทางศาสนา ไม่ว่าจะเป็น อัลกุรอ่าน หรือ พระไตรปิฏก มีเนื้อหามากมายเทียบไม่ได้กับเต๋าเต็กเก็ง (เนื้อหาของเต๋าเต็กเก็ง น่าจะไม่ถึง 0.01 % ของพระไตรปิฏก) คัมภร์เหล่านี้เป็นสมบัติทางศาสนาที่โบราณชนอุตสาหะรวบรวมไว้...
เฉพาะ ผูกเทศน์ คัมภีร์ใบลานเก่าเหล่านี้ จัดเป็นเพียงวรรณกรรมทางศาสนาเท่านั้น ยังไม่ถึงระดับคัมภีร์หลักทางศาสนา แต่กว่าที่จะศึกษาเล่าเรียนจนกระทั้งรจนาผูกเทศน์ทำนองนี้ได้ คงจะใช้เวลาเป็นสิบๆ ปีขึ้นไป... พอดีพอร้าย จะเผาเสียง่ายๆ จะสมควรหรือ ดังนั้น จึงมีอุบายว่าเป็น บาป !
อนึ่ง การอ้างมิให้ติดในคัมภีร์นั้น พระพุทธเจ้าก็ตรัสไว้โดยตรงในกาลามสูตรข้อหนึ่งว่า
- มา ปิฏกสมฺปทาเนน อย่าปลงใจเชื่อเพราะอ้างตำรา
เจริญพร