เจริญพรโยมคุณคูร...

ด้วยความยินดีครับ กำลังหาแหล่งข้อมูลอยู่พอดี ...

เรียนเชิญคุณครูเข้าร่วมแสดงความคิดเห็นที่นี้บ้างนะครับ ตามโอกาสที่คุณครูสะดวก...

จะเล่าตอนที่ผู้เขียนได้เกิดความคิดนี้ขึ้นมาในครั้งแรกตามฉากในหนังตะลุงข้างต้น นิดหน่อยนะครับ

พระเอกเป็นเจ้านายผู้ดี เมื่อขึ้นมาหาฤาษีซึ่งเปรียบเสมือนพระก็เข้ามากราบตามจารีต...

เท่งและหนูนุ้ย เข้ามาหาฤาษี แม้จะเป็นไพร่หรือลูกน้อง แต่ก็ทำตามจารีตคือเข้าไปกราบฤาษีเช่นเดียวกัน...

โถ แม้จะเป็นผู้ใหญ่แต่ก็ไม่ค่อยหนักในจารีต เข้ามาถึงก็มายืน (หรือนั่ง) ใกล้ฤาษี ...

เนือย จัดเป็นคนไม่มีสัมมาคารวะ (สำนวนใต้เรียก คนไม่รู้จักไหร่) มาถึงก็นั่งตรงโน้นที ตรงนี้ที เที่ยวเกะกะ ...

หนังตะลุงพยายามเลียนแบบฟฤติกรรมของคน ถ่ายทอดออกมาเป็นละคร...หนังที่มีความละเอียดสูงก็อาจเข้าถึงและถ่ายทอดออกมาได้อย่างมีศิลปะ ...เคยได้ยินมาว่า หนังบางโรง (คณะ) คนทั่วไปว่าเล่นดี แต่นายหนังไปชมกลับบอกว่าเล่นไม่เป็น ...เรื่องทำนองนี้ อาจขึ้นอยู่กับการเข้าถึงศิลป์ด้านนี้ระดับไหน...ประมาณนี้

บังเอิญช่วงนั้น ผู้เขียนมีวิชาเรียนเกี่ยวกับพฤติกรรมของคน ก็เลยได้ข้อคิดทำนองนี้ และนี้คือฉากที่จุดประกายให้ผู้เขียนสนใจ และคิดต่อมาเรื่อยๆ...

คุณครูนงเมืองคอน ว่าอย่างไร ครับ

เจริญพร