ดิฉันติดตามข้อเขียนของอาจารย์โดยตลอด เพราะเป็นแบบอย่างของการเขียนที่ดีมากๆ ดังนี้
- อาจารย์เขียนบนฐานของข้อมูล เขียนบนฐานของผลการวิจัย
- มีการอ้างอิงที่มาของแหล่งข้อมูลทุกครั้ง (แม้แต่ฉลากข้างกล่องสินค้า)
- ใช้สำนวนเบาๆ เข้าใจง่าย ไม่หนักวิชาการ บางทีก็หยิกแกมหยอก ทั้งสังคมและการเมือง ทำเรื่องเครียดให้เป็นเรื่องสนุกได้
- แฝงข้อคิด เพิ่มข้อเสนอแนะ ที่เป็นตัวของตัวเองด้วย
- ใช้ถ้อยคำไพเราะ สุภาพ
- ให้กำลังใจทุกคนเสมอ
- แฝงหลักคำสอนของพุทธศาสนา ในตำแหน่งที่เหมาะสม และอย่างพอดี
- สื่อสารแต่ในเรื่องที่ปรารถนาดีต่อทุกคนทุกฝ่าย
- ขอบคุณทุกคน ทุกครั้ง
- ยินดี และชื่นชมกับความดี ความสำเร็จ ของทุกๆ คน
ดิฉันมีความเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่า มีผู้ติดตามข้อเขียนของอาจารย์เป็นประจำ และเป็นจำนวนมากด้วย แม้ว่าข้อเขียนของอาจารย์ จะมีข้อ comment ไม่มาก นั่นก็เป็นเพราะมีความสมบูรณ์ในตัวดีอยู่แล้ว
สิ่งที่ดิฉันอยากจะสื่อก็คือ สัดส่วนของจำนวนของข้อเสนอแนะ ต่อข้อเขียน หรือจำนวนข้อเสนอแนะต่ออะไรก็แล้วแต่ ไม่สามารถใช้เป็นเครื่องชี้วัดคุณภาพของข้อเขียนได้เสมอไป
เหมือนที่ อ.สมลักษณ์เคยบอกดิฉันว่า แม้ไม่ได้เข้ามาเขียนข้อคิดเห็น แต่ก็ติดตามอยู่เสมอ ซึ่งดิฉันคิดว่า ดิฉันรับรู้ได้ ใครที่เป็นกัลยาณมิตรต่อกัน ก็ย่อมรับรู้ได้ เพราะเรื่องของใจ สามารถสื่อกันด้วยใจ