ท่านเล่าฮูครับ

พวกที่ไปเรียนเมืองนอก ชอบเอาขี้ฝรั่งมาให้ผมดมอยู่เรื่อย ดมบ่อยๆเข้าก็เคยชิน คิดว่ามันก็ไอ้แค่นั้นแหละ

คนเรามันเก่งกันคนละมุม ไม่ใช่อะไรที่ลงท้ายด้วยคำว่า"เทศ"  จะวิเศษวิโสไปเสียหมด เรายอมล้มล้างวัฒนธรรมตนเอง เพื่อไปหวานชื่นกับวัฒนธรรมคนอื่น นึกว่าจะขยอกกล้ำกลืนเป็นเนื้อเดียวกันอย่างนั้นหรือครับ

ความรู้สดๆ..จะเกิดขึ้นได้อย่างไร

หรือจะเอาความรู้เหี่ยวๆตากแดดเก็บไว้ใช้นาน

หน้าที่นี้ขอความกรุณาท่านเล่าฮูช่วยสงเคราะห์..