*ความรู้สึกเดี่ยวกันเลยลุงครเข้าจังหวัดไปประชุมเมื่อไหร่ต้องเดินตัวลีบทุกที "น้องๆอยู่รพ.อะไร "พะโต๊ะค่ะ" แล้วคนถามก็พยักหน้ายิ้มแล้วก็ไม่สนใจเราอีกเลยเหมือนโดนตบหน้าเลยเนอะ
*และเคยรูสึกน้อยใจมากเลยนะที่ต้องมาอยู่รพ.พะโต๊ะเพื่อนๆรุ่นเดียวกันเข้าเมืองกันหมดและไปประชุมเมื่อไหร่เจอเพื่อนจะโดนแซวว่า "เมื่อไหร่แกจะออกจากป่าวะ "
*นี้คืออดีตที่เราชาวพะโต๊ะรู้สึกแต่ปัจจุบันและอนาคตที่รออยู่ข้างหน้า...ไม่ว่าใคร อยู่ที่ไหน รพ.คุณ จะใหญ่กว่าพะโต๊ะแค่ไหนก็ดูถูกพวกเราไม่ได้แล้ว เพราะ...เรามีทีมที่เข้มแข็งที่พร้อมพัฒนาพร้อมที่จะเดินไปข้างหน้าพร้อมๆกัน
************สู้ สู้ นะค่ะ ลุงครเป็นกำลังใจให้ค้า*******************