สวัสดีค่ะพี่นงเยาว์

ตะลึงเลยค่ะพี่....เค้าเป็นอะไรที่เรื่อยๆ ตามเรื่องตามราวของเค้า

เอากะเค้าสิคะ....ถึงทีเข้า...เรียกเป็นภาษาใต้ว่า "เข้ายา" เหมือนกันนะเนี่ย  เจ้าพวกเนี้ย....

แต่กลุ่มเด็กที่เรียนไม่ค่อยเก่งนี่ล่ะค่ะ....หนูนับถือน้ำจิตน้ำใจเค้าเลยพี่  หนูเคยเจอเหตุการณ์รถยางแบนไปต่อไม่ได้(ที่โรงเรียนแรก) ตอนนั้นอยู่ไกลจากชุมชนด้วย  เข็นรถกันเหนื่อยเลย ยังมีอีกไกลโขถึงจะเจอชุมชน  บังเอิยเค้าผ่านมา ก็เจ้ากลุ่มพวกนี้ล่ะค่ะ  เค้าเข็นให้หนูไปจนถึงร้าน....บอกครูอยู่นี่เดี๋ยวผมมารับเอง  กับครู-อาจารย์เค้าจะเข้ามาช่วยเหลือโดยไม่คิดทอดทิ้งอันใดเลย

วันก่อนเจ้าตัวร้ายจากโรงเรียนเก่าแห่งที่สองที่หนูเคยสอน  เค้าเข้ามาเยี่ยมหนูถึงโรงเรียนเทพาค่ะ  ปลื้มนะคะ  ที่เค้าไม่เคยลืมคนเป็นครูอย่างเราๆ เลย  แม้ตอนเรียนจะไม่ค่อยตั้งใจเรียนมากมายนัก  แทบจะต้องราวีกันทั้งวัน  แต่เค้าก็ยังเป็น "ศิษย์มีครู"  ให้ครูอย่างเราๆ แอบยิ้มแก้มป่อง  ที่เค้ารู้กตัญญูน่ะค่ะ

ขอบคุณพี่ครูนงเยาว์นะคะ...ขอให้เป็นเช้าชื่นนะคะ