- อย่าสงสัยอะไรเลยครับคุณหมอ (เห็นเขาเรียกคุณหมอ ผมก็เรียกบัาง คิกคิก) กับประโยคว่า จำเป็นให้ต้องหวนมาเดินในทางที่ผู้รู้แล้วได้ทิ้งไว้
- ผมเคยฝึก ภาวนา "พุทโธ" เหมือนกัน เมื่อสมัยหนุ่มๆประมาณอายุ ๑๓ ๑๔ ๑๕ นี้แหละ
- ต่อมา ครูบาอาจารย์ให้มาฝึก ยุบหนอ พองหนอ และมาอ่านงานของคุณหมอ ได้ความคิดว่า คำว่า "หนอ" นั้น น่าจะใช้คำอื่นแทนได้ เช่น ยุบนะ นี่ยุบนะ นี่พองนะ พองแล ยุบแล อะไรประมาณนี้
- เคยเดินจงกรมและไม่รู้สาเหตุว่าน้ำตาไหลออกมาได้อย่างไร ให้มันหยุดก็หยุดไม่อยู่
- เคยวิ่งสมาธิ (ในหลักสูตรไม่มีวิ่งสมาธิ) วิ่งไปจนขามันวิ่งเอง และวิ่งไม่หยุด ต้องแก้ไขบางอย่างจึงค่อยๆ เบาลง
- เคยนั่งสมาธิ และแปล๊บ เหมือนกับสายฟ้าแลบข้างใน แต่อยากให้เกิดอีก ก็ไม่เกิดอีก เพราะมีความอยาก (เกิดครั้งแรกหัวใจเต้นตุ๊บตั๊บ นึกว่า ฉันบรรลุแล้ว แต่เปล่าเลย)
- เคยนั่งสมาธิตอนเด็กๆ หลังทำวัตรสวดมนต์เย็น เพิ่งกวาดขยะมาเหนื่อยๆ เหงื่อโทรม ร้อนก็ร้อน ไปอาบน้ำก็ไม่หายร้อน ต้องมานั่งสวดมนต์ก็ไม่หายร้อน พอนั่งสมาธิสักพัก มันเย็นวูบโดยไม่รู้สาเหตุและไม่ร้อนกายอีกเลย ให้นึกแปลกใจ
- ทุกวันนี้ได้แต่สมาธิแบบ "งานคือชีวิต" "พยายามขจัดความรู้สึกที่ไม่ดีออกไป..สอนตัวเอง"
----------------------เล่าสู่กันฟัง----------------------------