ความเห็น: ....แก้บน....จนได้ของดี

สาธุ สาธุ สาธุ

อนุโมทนาด้วย คุณหมอ

อ่านแล้วเชื่อว่า โยคีเก่าทุกคน ย่อมนึกถึงประสบการณ์ "ครั้งแรก" ของตัวเอง

หรือไม่ก็ครั้งที่ สอง สาม สี่ เรื่อยไป

เห็นด้วยกับคุณกันยามาสมากว่า การกำหนดอิริยาบถย่อย เป็นอะไรที่ยากที่สุด

แต่ก็เป็นอะไรที่เราชอบทำที่สุดด้วย เหมือนคุณหมอเลยค่ะ

ชะรอยจะเป็นคู่แฝด(อ้วน)อภินิหารซะแล้ว ฮิ ๆ

สติต่อเนื่องนั้น ที่เราจำแม่น กลับเป็นนอกคอร์สปฏิบัติธรรมล่ะคุณหมอ

มันมีแว้บ ๆ ขึ้นมาบ้าง

ทั้งยามคับขัน และยามที่เรารู้สึกว่า เราตั้งใจมาก ๆ อะไรสักอย่าง

ไม่รู้ว่าใส่เกียร์ห้ากับสมาธิไปหรือเปล่า ฮี่ ๆ

มีอยู่หนนึง จำได้ สอนอยู่หน้าห้อง แล้วมันเกิดอาการต่อเนื่องอย่างหมอเปิดก๊อกน้ำนี้น่ะ

อธิบายไม่ถูก แต่จำได้เป็นช็อตตอนนั้น ชัดเจน

กลับมาบ้านยังแปลกใจ แล้วก็นึกได้ว่า ตอนช็อตนั้นจบ มันชอบนะ แล้วก็นึกได้ต่อว่า ดันลืมกำหนดชอบหนอแฮะ ฮิ ๆ เห็นไหม หลุดเลย

ก็มันสอนอยู่ี่นี่นา

ช่วงที่มันมีสมาธิจดจ่อ บางทีมันก็มีอะไรแปลก ๆ เหมือนกัน เวลาสอนหนังสือมันก็มีประโยชน์ดี

อาจารย์พิชัยบอกว่า เรียกว่า intuition หรือว่า ปฏิภาณ ซึ่งเป็นอำนาจของสติ บวกกับอะไรสักอย่าง ไหวพริบเหรอ? ไม่รู้เหมือนกัน

แต่มีอยู่หนนึง ทำเอานิสิตหนาว นึกว่าเราเลี้ยงกุมารทอง ฮิ ๆ

เพราะสอน ๆ อยู่ เขาเีขียนอะไรในกระดาษส่งให้กัน

เรานึกยังไงก็ไม่รู้ หันไปตอบเขาเลย ในสิ่งที่เขาเขียนถามกันน่ะ

มันก็เกี่ยวเนื่องกับที่เราสอนกลาย ๆ น่ะนะ แต่ว่าอ้อม ๆ และแซว ๆ นิดหน่อย

สองคนนั้นทำหน้าเหมือนเห็นผีญี่ปุ่นหลอก ฮิ ๆ

จากนั้น เขาเขียนอีเมล์บอกเพื่อน ๆ บอกว่า เธออย่าคุยอะไรกันในห้องเรียนนะ อาจารย์เลี้ยงกุมารทอง ฮิ ๆ

ความจริงไม่ใช่เลย คนที่เป็นครูมานานอาจจะทำเรื่องนี้ได้ดีกว่าเราด้วยซ้ำ เพราะเราเองไม่ได้เกิดมาเป็นครูตั้งแต่ไหนแต่ไร เรามันเป็นคนวงการบันเทิง เคยสอนใครเสียที่ไหน

ไม่เคยแม้นกระทั่งสอนใจตัวเอง

ที่เล่ามานี้ ก็เพียงอยากจะแชร์ประสบการณ์ว่า จากคนที่ไม่มีสติเอาเสียเลยอย่างตัวเอง ได้ไปเข้าคอร์ส ๗ วันนี้ มันก็สามารถทำให้เข้าใจชีวิต เข้าใจโลก อย่างที่มันเป็น

คุณหมอยังนับว่ามีบุญมาก ที่มีเวทนาในลักษณะที่ทำให้เกิดเป็นปัญญาได้ ในห้องกรรมฐาน

ของเราเป็นลักษณะสมาธิไม่แรงขนาดนั้นในตอนนั้น เพียงแค่เห็นว่า เจ็บก็เจ็บไป ปวดเท่าเดิม แต่มันเห็นเลยว่า กายก็เจ็บไปแต่กาย แต่ใจไม่เจ็บ

มันแยกได้เลยน่ะ คือ ใจไม่เดือดร้อนเลย ยิ้มได้ ทั้ง ๆ ที่ปริมาณความปวดเท่าเดิม

ตอนที่รู้สึกอย่างนั้นได้ รู้สึกฮึกเหิมมาก (จนลืมกำหนด) นึกว่า โห...อีกหน่อยพอเจ็บไข้ได้ป่วยอะไรหนัก ๆ ฉันก็ไม่ต้องกลัวแล้ว มอร์ฟง มอร์ฟีนไม่ต้อง (นี่ ทำซ่า) ฉันมีของดี มีวิชาพระพุทธเจ้าแล้ว

ทำซ่าได้ไม่นาน ก็เจอขันธมารของจริงในชีวิตจริง พญามารจัดให้เสียอ่วม อยากลองของนัก มาเป็นชุด

จะเขียนตรงนี้ดีไหมหนอ อยู่ในบล๊อกของหมอก็น่าจะเหมาะดีนะ เป็นการเรียนรู้การเจอเวทนานอกห้องกรรมฐานที่เป็นที่สุดของชีวิต ชนิดที่ว่า ปัญญาเกิดแบบไม่ต้องท่องไปเป็นข้อ ๆ ล่วงหน้าเลย มันไหลออกมาเป็นชุดในจังหวะเดียว

ของหมอมันออกมาเป็นความรู้สึก "ปิ๊ง" เหรอ นี่มันไม่ปิ๊งน่ะ มันกระชาก ๆ แบบวาบ ๆ บอกไม่ถูก เพราะเป็นปัญญาที่เกิดจาก post-operative pain ของคนไข้ผ่าตาที่มีระดับคอร์ติซอลต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์โลกเลยมั้ง เพราะหมอเจ้าของไข้(ไฮโปไทรอยด์) กับหมอที่ผ่าตานั้นคนละรพ.กัน

และเขาไม่ได้คุยกันตรง ๆ คนนึงเจาะเลือดแล้วบอกว่า ระดับคอร์ติซอลต่ำมากเกินไปแล้วนะ ถ้าจะผ่า ต้องฉีดสเตอร์รอยด์ แต่ไม่ได้บอกว่าทำไม คือ เขากลัวเราจะช็อคน่ะ เนื่องจากมันต่ำจนไม่น่าจะทนความเจ็บปวดได้นั่นเอง อันนี้เรามารู้ทีหลัง

รพ.ที่ผ่า ดูยาแล้วบอกว่า ไม่ฉีด (แต่ไม่ดูผลเลือด) แล้วก็ไม่ได้บอกว่าทำไม เรามารู้ทีหลังเหมือนกันจากหมอเจ้าของไข้อีกรพ. ว่าเขากลัวติดเชื้อ

สรุปว่า พอยาชาหมด เราตัวกระเด้งขึ้นจากเตียงเลยล่ะหมอนิดที่รัก เป็นอย่างนี้ประมาณ ๒๔ ชม. ไม่สามารถ reverse ได้ ยานอนหลับใด ๆ สองสาม dose ก็เอาไม่อยู่

มันเหมือนมีเข็มสักเป็นแสน ๆ เล่ม มาทิ่มแทงตาสองข้างน่ะ ตลอดเวลาเลยนะ แล้วก็สลับกับมีกระดาษทรายมาถูอย่างรุนแรงเลยน่ะ

แต่เราไม่ร้องไห้นะ ไม่ได้ครวญครางอะไร ก็กำหนดไปนี่แหละ แต่น้ำตามันพุ่งออกมาเองเป็นน้ำพุ

เรากำหนดดูอาการแล้วก็สังเวชร่างกายเรามากนะ มันพยายามเต็มที่แล้วน่ะที่พยายามจะขับความรู้สึกตรงนั้นออกไป คุณหมอรู้ไหมว่า น้ำตาที่มันพุ่งออกมาเองเป็นน้ำพุตลอดเวลานั้นเป็นยังไง โดยที่เจ้าตัวไ่ม่ได้ร้องไห้เลยน่ะนะ

นิ่ง สงบ มาก ตอนนั้น

ถึงตัวจะกระเด้งขึ้นมาจากเตียงจนเขาต้องยึดเลยนะ พยาบาลมายึดสองคนเพราะหมอโทร.มาบอกให้หยอดยาชาให้ัชั่วคราวได้ มันก็อยู่ได้แค่อีก ๒๐ นาที แล้วก็เป็นใหม่ พยาบาลบอกว่า หยอดไม่ได้แล้ว ได้แค่นี้

ใช้หมดทุกวิชาเลยหมอ ทั้งวิปัสสนาภาวนา สมถะภาวนา (ทั้งแบบเมตตา แบบอาณา พุทโูธ สวดมนต์) หรือแม้นกระทั่งหลักการฝึกศิลปป้องกันตัวแบบสมาธิทุกชนิด

ขออโหสิกรรมกับเจ้ากรรมนายเวร

ลองทุกมุขแล้วน่ะ ไม่มีได้ผลเลย

คือมันชินกับเวลากำหนดเวทนาใช่้ไหมว่า พอกำหนดแล้วมันจะเห็นความเปลี่ยนแปลง หรือ ลดน้อยลงบ้าง

แต่นี่ไม่เลยน่ะ เหมือนจะมากขึ้น ๆ และเป็นระลอก ๆ

มีอยู่บางช่วง ที่ร่างกายเราคงล้ามากแล้วน่ะ เหงื่อออกมาก เหนื่อย เพราะมันกระเด้งทั้งตัว เราก็ขอนะให้เขาติดต่อรพ.เจ้าสังกัด อยากคุยกับหมอไทรอยด์เราว่าเอาไงดี เขาก็ไม่ได้ติดต่อให้ หรือตอนนั้นเรานึกว่าติดต่อแล้วก็ไม่รู้ มันเบลอ ๆ ยานอนหลับ แต่ไม่หลับ

เราเจ็บจนเข้าใจเลยว่า คนที่เขาเจ็บขนาดนี้นี่น่ะ ทำไมบางคนเขาถึงเลือกที่จะตาย

เพราะเราเจ็บถึงขั้นที่ว่า ถ้ามันนานกว่านั้นอีกนิดเดียวนี่ ขอตายดีกว่า มันเป็นอารมณ์นั้น (แต่ไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะหมอ)

แต่ตอนที่มันกระเด้ง ๆ ขึ้นมาถึงที่สุดน่ะ ที่มันเจ็บมาก ๆ ชนิดที่ไม่มีทางย้อนกลับ เจ็บแน่น เจ็บนาน เจ็บถาวรน่ะ มันมีช่วงนึงที่เหมือนจะมี ความ "เข้าใจ" อะไรบางอย่าง มัน "พรวด" เข้ามาทีเดียวเลยนะหมอ ในหัวน่ะ ไม่มีอะไรมาก่อนหลังด้วย เรารู้สึกว่ามันมาพร้อมกัน ความเข้าใจอันนี้

มัน "พรวด" เข้ามาว่า

แรงใดเสมอด้วย แรงกรรมไม่มี ที่ว่าเช่นนี้ ก็เพราะว่า เราคิดว่าเราสร้า่งกุศลเยอะแล้วไง ทำบุญบริจาคร่างกายบริจาคดวงตาก็แล้ว ทำบุญเครื่องมือแพทย์เกี่ยวกับตา พ่วงไปกับแม่ และหลวงตาบัว ก็แล้ว แถมปฏิบัติธรรมก็ตั้งหลายคอร์ส เรียกว่า เราประมาทมากน่ะ นึกว่า ชีวิตนี้ไม่เคยฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ไม่เคยทรมานสัตว์ ไปทำเลสิคแค่นี้ คงเรื่องเล็ก ไม่เห็นมีใครเขาเจ็บเลย พอเจ็บอย่างนี้ ตัวปัญญาที่ได้ก็คือ รู้ชัดเลยว่า นี่คือกรรมล้วน ๆ และเราคงจะเคยไปสร้างไว้หนักมากในอดีตชาติ มันถึงเวลามาแสดงให้เห็น

<ul><li>ที่เจ็บอย่างนี้ เพราะมีร่างกายธาตุขันธ์ให้เจ็บ ถ้าไม่มีร่างกายธาตุขันธุ์ให้เจ็บ ก็ไม่เจ็บอย่างนี้หรอก ซึ่งตอนนั้น ความเข้าใจเรื่องร่างกายธาตุขันธ์็มันออกมาหมดเลยนะ ว่า รูป คือ กาย คือ ตัวลูกตานี่แหละ แล้วความรู้สึกเจ็บ ที่รับรู้ด้วย เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ อะไรที่เหลือทั้งหมดนี่น่ะ ดูซิ ตอนนั้นเข้าใจ ตอนนี้มันเลือน ๆ อีกแล้ว</li></ul>
<ul><li>แล้วที่ต้องมามีร่างกายธาตุขันธ์เจ็บอย่างนี้ ก็เพราะว่า มีตัวตัณหาพาให้มาเกิดอยู่นั่นแหละ ก็มีแต่ความ อยาก ๆ ๆ ไม่รู้จบสิ้น รู้อยู่แล้วก็ยังทำ ยังยอมให้มันพามาเกิดอีก รู้อย่างนี้จะยังอยากมาเกิดอีกไหม</li></ul>
พอมันเกิดความ “เข้าใจ” ขึ้นมา “พรวด” เดียวอย่างนี้นะหมอนะ เชื่อไหมว่า ความเข็ดขยาด ความกลัวการเวียนว่ายตายเกิด มันขึ้นสมองมากเลยน่ะ มันแสนจะกลัวการกลับมาเกิดใหม่มากเลยตอนนั้น ความรู้สึกตอนนั้นที่ชัดมาก ๆ เลย คือ ไม่เอาแล้ว ๆ ๆ ๆ ไม่อยากเกิดอีกแล้ว ๆ ๆ ๆ มันเป็นอะไรที่ “ชัด” สุด ๆ ชนิดที่ว่า เรายังพูดแบบล้อเล่นกับเพื่อนเลยว่า ถ้ามันเจ็บต่อไปอีกนิดเดียว ถ้าเราไม่ตายไปจริง ๆ เพราะ “ทนพิษบาดแผลไม่ไหว” เผลอ ๆ เราคงมีลุ้นระทึกดวงตาเห็นธรรมกับเขาเป็นแน่ เพราะเกิดมาไม่เคยมีธรรมะมาสอนได้เยอะเป็นกอบเป็นกำได้ขนาดนี้เลยให้ตายเถอะ ต่อให้เคยเจอเวทนาแบบโหด ๆ ในคอร์สเข้มมาแล้วน่ะนะ เกิดมาไม่เคยเจ็บขนาดนั้น จนคิดถึงขนาดอยากตาย เพราะตัวเองผ่านการเจ็บแบบสาหัสมาแล้วหลายอย่างมาก แต่นี่ ขนาดหมอเจ้าของเคสไทรอยด์อีกรพ.หนึ่ง พอรู้ทีหลังถึงกับอึ้งไปนาน บอกว่า คุณโชคดีแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ช็อคหมดสติไป แล้วมีเหตุให้ complicate กับสารพัดยา สารพัดโรคที่เป็นอีก เพราะเป็นอีกหลายโรคมากเลยล่ะหมอ แหะ ๆ เพราะคอร์ติซอลเหลือแค่ ๓ แค่นี้ มันควรจะช็อคได้แล้ว เลยทำให้นึกขึ้นได้ว่า เป็นเพราะการฝึกการเจริญสตินั่นเอง สติจะเป็นตัวช่วยอุปถัมภ์ในยามคับขัน แม้นจะตายอยู่แล้ว ก็ยังคงมีสติ ตัวเองเลยนึกว่า ของเราก็คงจะเป็นอย่างนั้น ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ก็ยังมีสติอยู่กับตัวเองตลอด ยังรู้ตัวอยู่ตลอด ไม่ตีโพย ตีพาย ด่าทอหมอ พยาบาล ร้องห่ม ร้องไห้ โวยวาย คร่ำครวญ ฯลฯ แต่ก็ขยุ้มผ้าปูที่นอนเขาไปเยินเหมือนกันนะหมอ ไม่ไหวเหมือนกัน แถมเตะพรวดพราดซ้ายขวา มันเป็นความรู้สึกทุรนทุรายน่ะ ตอนหลัง ๆ ที่หมดแรงกระเด้งแล้วน่ะนะ แต่ตอนแรก ๆ แปลกใจเหมือนกัน ที่ความเจ็บปวดมันทำให้ลำตัวตอนบนกระเด้งขึ้นมาได้เอง เหมือน ๆ จะทำท่า sit up เราไปค้นในเวบทีหลัง พบว่า นั่นเป็นสัญญาณของอาการคนที่ปวดถึงที่สุดแล้วน่ะ คือร่างกายมันจะสปัสซั่มอะไรของมันสักอย่าง วันนั้นเราทำเอาคนรอบข้างตกใจไปพอแรง เพราะใครจะไปนึก ว่าแค่ผ่าเลสิค จะเป็นขนาดนี้ เราก็ไม่นึก แต่เรารู้ว่า นี่เป็นเรื่องของกรรมล้วน ๆ ที่เราเจอ คนบอกให้ฟ้องหมอ ฟ้องรพ. เราบอกว่า ฟ้องไปทำไม ก็แค่เขาไม่ได้คุยกันให้ดี ๆ ก่อน นี่เป็นเรื่องกรรมของเราเอง และที่สำคัญ ตอนนี้ ตาเราก็เห็นชัดแจ๋วเลยล่ะหมอ ฮิ ๆ เป็นทุกขลาภอย่างหนึ่งนะ ซึ่งถ้าไม่ได้วิชาการเจริญสติ เราคงท่าจะแย่ แต่เราเขียนจม.ไปบอกทั้งสองรพ.นะ บอกว่าเขาควรจะตรวจระดับคอร์ติซอลในเลือดผู้ป่วยก่อนผ่าเลสิค เพราะมันจะเป็นอย่างนี้ หรือไม่เช่นนั้น ก็ต้องฉีดสเตอรอยด์ เราไปค้นเจอทีหลังในเวบเมืองนอก ว่าไม่มีใครเขาผ่ากันหรอก ถ้ามันต่ำขนาดเรา อันตรายมาก นี่รอดมาได้ ไม่ตายเพราะ “ทนพิษบาดแผลไม่ไหว” จึงนำประสบการณ์ธรรม มายำใหญ่ ใส่ในบล๊อกของหมอ ที่มาเล่าเรื่องการเจริญสติ ไว้ ณ ที่นี้ด้วยก็แล้วกัน ใครมีญาติโยมลูกหลานจะผ่าเลสิค ก็จงไปตรวจไทรอยด์ก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวจะหาว่าซามูไรไม่เตือน สวัสดีค่ะ, ณัชร