อาจารย์ลุง

สมาธิ คือ ความตั้งใจมั่น ไม่จำเป็นต้องนั่งสมาธิก็ได้ครับ...

สั้นๆ นะครับ ธรรมชาติของจิตใจ จะคิดอยู่ตลอดเวลา การทำสมาธิก็คือการเอาใจไปผูกไว้กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งโดยเฉพาะ เช่น ถ้าเราฟังเพลงรู้เรื่อง และรู้สึกเพลิดเพลิน นั่นเป็นสมาธิแล้วครับ ถ้าช่วงไหนเราสับสนมากๆ แม้เพลงเราก็อาจฟังไม่รู้เรื่อง...

การฝึกสมาธิเป็นเรื่องยาก ครับ อาตมาไม่ค่อยชอบสอนใคร และไม่ค่อยคุยกับใคร (ยกเว้นบางคนเท่านั้น) เพราะพวกอวดรู้มีมาก บางคนไปฝึกมานิดหน่อย ได้ประสบการณ์แห่งจิตมาบ้าง ก็คิดว่าคนอื่นๆ เค้าไม่เคยผ่าน ชอบทำตัวเป็นอาจารย์คุยอวดคนอื่น...

ในวัดก็มีครับ พระบางรูปขี้เกียจศึกษาเล่าเรียน ไปอยู่สำนักปฏิบัติได้ 2-3 เดือน ก็อาศัยความเป็นพระ สอนญาติโยมแล้ว...

สมาธิ เป็นกลางๆ ครับ มีทั้งฝ่ายดีและฝ่ายชั่ว ดังนั้น ถ้าฝึกไปแล้วอาจหลง หรือเพี้ยนๆ ก็ได้ ครับ...

สมาธิ มีหลายระดับ ระดับน้อยๆ ระดับกลางๆ และระดับลึกๆ ...

อยู่กับความรู้สึกปัจจุบัน รู้เท่าทันความคิดของตัวเอง ค้นหาสาเหตุว่าทำไม เรามีความคิดเห็นทำนองนี้ ...น่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ครับ...สำหรับคำแนะนำเบื้องต้น

เจริญพร