สวัสดีค่ะท่าน ดร. แสวง รวยสูงเนิน

ขออนุญาตยกจากบันทึกตัวเองมาไว้ที่นี่เพื่ความสะดวกของอาจารย์ค่ะ

ขออนุญาตทบทวนใหม่นะคะ...

ขอถามว่า ท่านทำไมไม่มีราก และการไม่มีรากของท่าน ท่านอยู่ได้อย่างไรครับ

ตอบตามที่คุณครูกานท์ท่านได้รจนาไว้ให้ค่ะ

“ไม่มีราก เพราะตัดราก จากกิเลส

สุดวิเศษ ไม่พะวง บ่วงสงสาร

นี้คือพร ซ่อนลึก ในพฤกษ์พนานต์

ทุกปีกาล สวัสดี นิรันดร"

ที่พบว่าไม่มีรากนั้นมักไม่โต และหรือตายตั้งแต่เกิดครับ  ทำไมท่านยังอยู่ได้ครับ  ท่านใช้อะไรดูดอาหาร ใช้อะไรยึดเหนียว ใช้อะไรเป็นหลักค้ำยัน

ข้อนี้เพิ่งจะมาคิดก็เมื่อถูกเรียกว่า "คนไม่มีรากเหง้า" ก่อนหน้านี้ไม่เคยทบทวนตน ใช้ชีวิตไปตามกระแสโลก สบายดี อย่าคิดมาก พอแม่จากไป เพราะด้วยความที่เป็นโสด อยู่กับแม่ติดแม่มาตลอด แม่จากไป ชีวิตไม่มีหลักยึด จึงถามตัวเองแต่ก็ไม่ค่อยได้ตอบ ไม่ได้จริงจังที่จะค้นหาความหมายชีวิตแห่งความไม่มีรากเหง้านั้น

ที่ยังอยู่ได้ทั้งที่ไม่มีราก หลักยึด เพราะตระหนักและยอมรับว่า ชีวิตต้องดำเนินต่อไปตามกรรม ยังไม่ได้ปรารถนาซึ่งนิพพาน (ยังไม่คิดปรารภนิพพานตามที่ครูบาอาจารย์ทางจิตท่านย้ำเสมอเมื่อปฏิบัติธรรม) ยังหลงในโลกธรรมนี้อยู่ค่ะ

อุปกรณ์ที่ใช้ดูดอาหารและทรัยากรอันเหลือเฟือในโลกนี้ เป็นสิ่งที่ธรรมชาติให้มาด้วยร่างกายที่ไม่พิกลพิการ ไม่วิปลาศ ขาดสติ ด้วยความรู้ที่พ่อแม่ให้เป็นมรดก ด้วยปัญญาที่ได้จากครูบาอาจารย์และกัลยาณมิตรนั่นเอง

โดยสรุปรวมแล้วคือ....อยากตัดรากจากกิเลส นั่นแหละค่ะ เพราะพิจารณาแล้ว คนไม่มีรากเป็นพวกมีครบทุกอย่างทั้ง โทสะ โมหะ ราคะ และที่ใหญ่โตที่สุดคือ เป็นผู้ที่มี "อัตตา ตัวตน" อันน่าเกลียดน่ากลัวมาก ๆ จนบางครั้งก็ยังตกใจตัวเองด้วยค่ะ 

และเมื่อตระหนักในอัตตาตัวตนอันใหญ่โตน่าเกลียดแล้ว จึงพยายามที่จะลด ละ เลิกกรรมที่ทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนจากกรรมนั้นค่ะ  แต่...ก็คอยจะเผลอและพลาดพลั้งอยู่เสมอ

กราบขอบพระคุณคำถามอันทรงคุณค่าของอาจารย์ค่ะ ทำให้ได้ทบทวนและเห็นตัวเองชัดขึ้นมาอีกมากเลยค่ะ

ขอบพระคุณมากในการให้ปัญญาครั้งนี้ค่ะ

(^___^)