ได้ทราบว่า  งานกลอน วอนพ้องเพื่อน

ไม่เคยคิด  แชเชือน เยือนหาผล

ด้วยซาบซึ้งอักษราภาษาตน

ในกมล ภูมิใจใน ภาษาไทย

 

จะแต่งกลอนอย่างไรให้ไพเราะ

และพอเหมาะ คำบังคับจับมาใส่

หนึ่งจะต้องชื่อเรื่อง เรื่องอะไร

สองกลอนแปดนั้นใช้  แปด-เก้าคำ

 

สามระวังคำสุดท้ายของวรรคสดับ

โปรดระงับ เสียงสามัญ อย่าถลำ

นอกนั้นใช้ ได้หมด ทุก ทุกคำ

เพื่อนจงจำ  เอาไว้ให้จงดี

 

สี่นั้นต้องหาคำมาสัมผัส

กะทัดรัด  นอก-ใน ให้ถูกที่

มีความหมายแต่ละคำ  ย้ำอีกที

ยมก(ๆ)นี้ เขาไม่ใช้  มันไม่ตรง

 

ห้าระวัง จะหลงเสียง สัมผัสบท

ให้ถูกกฎ สดับ รับรองส่ง

ปรมาจารย์  ประดิษฐ์ไว้ ได้มั่นคง

ขอเพื่อนจง ดูตัวอย่าง อภัยมณี

 

เพราะส่วนมาก พอเขียนขึ้นบทใหม่

เพื่อนเปลี่ยนใจ สัมผัสนอก ไปเสียนี่

กลอนสะดุด หยุดยั้งลงทันที

เขาจะว่า เรานี้ แต่งไม่เป็น

 

และนี่คือ ภาษากลอน ตอนตัวอย่าง

พี่สุว่าง จึงขอมามีส่วน ให้ได้เห็น

มีความเพียร และตั้งใจ ไม่ยากเย็น

พี่เคยเป็น เขียนไม่เก่งมาก่อนนา

 

คริ  คริ  รอดวะ