แวะมาสนับสนุนคุณณัชร เรื่องนี้หน่อยค่ะ
พอดีตัวเองเป็นคนชอบเล่นกีฬาหลายอย่าง โดยเฉพาะกอลฟ์ และนอกจากนั้นยังลามไปที่คนรอบตัวหลายคน ต้องหันมาจับไม้กอลฟ์หวดไปมา จนเก่งกว่าเราไปแล้วก็มี
ในที่นี้จะพูดถึงกอลฟ์เท่านั้น เพราะว่ามีคนเคยถามว่า กีฬาชนิดนี้ใช้กล้ามเนื้อส่วนไหนมากที่สุด
คุณคิดว่า กล้ามเนื้อส่วนไหนคะ
เฉลย....................ใช้ส่วนที่อยู่ระหว่าง..................หูทั้งสองของคุณมากที่สุด
ใช้สมองค่ะ..............นี่คือสิ่งที่โปรกอลฟ์PGA ทั้งหลายเขาว่ากัน เพราะถ้าไปดูสถิตินักกอลฟ์ที่ตีไกลที่สุดอันดับต้นๆนั้น ไม่มีบิ๊กเนมที่เรารู้จักกันเลยค่ะ ไทเกอร์ วูดส์ วีเจย์ ซิงค์ ฟิล มิเคลสัน มีพวกที่ตีไกลกว่าพวกนี้อีก แต่ไม่เคยได้แชมป์ เพราะอย่างที่ว่าๆกล้ามเนื้อส่วนที่ต้องใช้มากที่สุดคือสมองค่ะ แต่ไม่ใช่ไทเกอร์ วูดส์ วีเจย์ ซิงค์ ฟิล มิเคลสันจะตีสั้นนะคะ ไกลกว่าพวกเราๆเยอะมากเข้าเรื่องซะที อันที่จริงที่เขาว่ากันนั้น ไม่ถูกต้องไปหมดซะทีเดียว เพราะจริงๆแล้วใจมีส่วนสำคัญมากๆ มากพอๆกับหรืออาจจะมากกว่าสมองอีก เดี๋ยวจะยกเหตผลมาว่าทำไม
แต่ไม่รู้ว่าเหล่าชาวตะวันตก ไม่ค่อยคุ้นเคยกับสภาวะจิตใจหรือเปล่า เพราะเขาจะเหมารวมไปทั้งหมดว่าสมอง จริงๆแล้วการใช้สมองวางแผนการเล่นของแต่ละสนาม พิจารณาเลย์เอาท์ของแฟร์เวย์ วางแผนหลบบังเกอร์ที่วางดักไว้ พิจาณาส่วนโค้ง ส่วนเว้าของกรีน การวางแผนการเล่น การวางตัว ดูสภาพลม ดูสภาพหญ้าบนกรีน ขณะเดินก็ต้องสังเกตความลาดเอียงของกรีนไปถึงหลุม ทุกรายละเอียดเป็นสิ่งสำคัญทั้งสิ้น สำคัญมากด้วย
แต่พอตัดมาเป็นช๊อตต่อช๊อตแล้วนั้น สภาพจิตใจ จะเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่า ยิ่งขณะที่คุณกำลังจรดเตรียมตีลูกนั้น จิตใจคุณยิ่งต้องว่างเปล่า ต้องอยู่กับขณะนั้นให้ได้ ถ้าคุณเกิดเคยตีที่แย่ๆไปแล้ว หรือเกิดวันนั้นตีดี๊ดีอยู่ แต่ขณะที่ยังตีอยู่ใจยังกังวลถึงช๊อตแย่ หรือใจยังคิดกลับไปหลุมที่ผ่านมาที่พัตต์พลาดไป รับประกันได้เลยช๊อตที่กำลังตีอยู่นั้นไม่แช้งค์ก็ท๊อปค่ะ ยิ่งคิดถึงอดีตมาก ยิ่งตีไม่ได้
หรืออีกแบบก็คือเจออุปสรรคน้ำ หรือบังเกอร์อยู่ข้างหน้า ใจคุณเห็นก็กลัวมันไปแล้ว รับรองค่ะตีตกน้ำแน่นอนเลย แต่หลายครั้งที่ตีไปโดยไม่รู้ว่ามีอุปสรรคน้ำอยู่ข้างหน้า ตีดี๊ดีเพราะคุณไม่เห็น เลยไม่กังวลถึงมัน จิตใจมันก็ไม่ได้ปรุงแต่งให้คุณกลัวมัน
โดยเฉพาะการพัตต์ การพัตต์จะว่าไปแล้ว เป็นสโตรคที่หัดง่ายที่สุดของการเล่นกอลฟ์เลยก็ว่าได้ แต่รู้มั้ยค่ะ นักกอลฟ์ตัวโตๆเนี่ยถ้าต้องจับมาพัตต์แข่งกับเด็กๆเมื่อไหร่ละก็ น่าดูสุดยอด คุณจะเห็นเด็กๆตัวน้อยทั้งหลาย บีบผู้ใหญ่หน้าเขียวหน้าเหลืองก็บนกรีนพัตต์นี่หละค่ะ เพราะเด็กๆนั้นเขามีความสามารถที่จะไม่หน่วงอารมณ์ค่ะ ไม่มีการกดดันใดๆทั้งสิ้น ลูกชายเพื่อนคนนึงอายุยังไม่เต็มสิบขวบดีเลย พัตต์กอลฟ์เนียนทีเดียว จิตใจเขาไม่มีอะไรมารบกวนค่ะ เด็กเนี่ยสามารถอยู่กับปัจจุบันของเขาได้ดีมาก อย่างเป็นธรรมชาติด้วย ผู้ใหญ่อย่างเราๆเห้นแล้วต้องอายเลยทีเดียว
อุ๊บ........ยาวไปแล้ว ขอจบแค่นี้ก่อนค่ะ