น้องวี

การเดินทางด้านใน  คงต้องยอมรับว่า เราต้องเดินทางคนเดียว เพราะสภาวะธรรมทั้งหลายนั้น เป็นปัจจัตตัง รู้ได้เฉพาะตน  เราแบ่งปันกัน พูดคุยกันได้ในสังฆะ   แต่แล้วเราต่างต้องแยกย้ายไปฝึกเดี่ยว การปลีกวิเวก การได้อยู่คนเดียวมีความสำคัญมาก   เมื่อเราได้อยู่คนเดียวเงียบๆ รับรู้ถึงลมหายใจเข้าออก รับรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของเราอย่างแท้จริง  เราจะรู้จักตัวตนของเราได้ชัดเจนขึ้น

ในความคิดเห็นของพี่ การอยู่คนเดียว เดินทางคนเดียว ไม่ทำให้พี่รู้สึกโดดเดี่ยว เพราะการเรียนรู้เรื่องความสืบเนื่อง เรื่องความเกี่ยวพันกันของสรรพสิ่ง  ทำให้พี่รับรู้ว่า  เราเป็นดั่งกันและกันเสมอ  แม้ว่าเราจะอยู่ห่างไกลจากใครสักคน  คนละที่ คนละมุมของโลก  แต่เขาคนนั้นก็ยังอยู่กับเราเสมอ  ด้วยจิตอันแท้จริง  ด้วยความรู้สึกดีๆอย่างแท้จริง เขาจึงยังดำรงอยู่กับเรา 

การอยู่เบื้องหน้ากับใครสักคน แต่กายกับจิตของเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นกับเรา  ก็เหมือนเขาไม่ได้ดำรงอยู่แต่อย่างใด   ไม่ใช่ที่ระยะทาง ไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่จับต้องได้  ที่ผ่านมา.. พี่ไม่เคยรู้สึกว่าเราจากกัน  เพียงแต่เราต่างดำรงอยู่ในสถานที่ต่างกัน ทว่าเรายังภาวนาไปด้วยกันเสมอ