สวัสดีค่ะ คุณหมออนิศรา ที่รัก,
จริงด้วย ไข่เจียววันนั้น กำหนดไม่ทันเลยน่ะ อายจริงหนอ กินไปเกือบหมดแล้วล่ะนั่น ฮิ ๆ
กิเลสตัวเท่าบ้าน ไม่เคยรู้ทันมันเล้ย โดยเฉพาะตัวที่เกี่ยวกับการกินเนี่ย แหะ ๆ
เวลาไปปฏิบัติ อยากเอาปี๊บคลุมหัว เพราะอายกิเลสตัวเอง ฮี่ ๆ
สงสัยจะเป็นบททดสอบโยคีแบบง่าย ๆ ของอาจารย์ศิริพร คือวันที่ ๕ ของการปฏิบัตินี่น่ะ มันกำลังง่อนแง่นดีนักแล ฮิ ๆ
สอบตกทุกรายเลยค่ะ วันนั้น
ส่วนอีกที ข้าพเจ้าเจอกลิ่นสปาเก็ตตี้ กับอะไรซักอย่างที่เป็นอาหารฝรั่งของคณะคุณวรางคณาง ที่มาก่อนวันสุดท้าย ๑ วันน่ะ เจอคืนวันที่ ๗
โห....นึกในใจ นี่มันแกล้งกันชัด ๆ เลยนี่หว่า ฮิ ๆ เพราะกลิ่นมันอาหารอิตาเลี่ยนมาก ๆ เลย
ไม่ได้กำหนดมันแล้ว แต่อีกทีก็เริ่มคิดว่า เอ๊ะ...หรือว่านิมิตกลิ่น ฮิ ๆ
เพราะตอนอยู่วัดห้วยส้ม มีนิมิตกลิ่นพิซซ่าจริง ๆ ค่ะ อันนี้ไม่ล้อเล่น
ตอนนั้นคอร์สเข้มท่านสยาดอร์ปีแรกค่ะ
เดินเป๋ไปเลยน่ะหมอ จงกรมรอบสองทุ่ม
ตาลาย น้ำลายไหลยืด ฮิ ๆ
นี่แหละน้า มันจะไปได้สักแค่ไหนเนี่ย จอดป้ายแล้ว บนทางสันติสุขของอาจารย์ ฮิ ๆ
เหมือนขึ้นซุเปอร์ไฮเวย์แล้วขอแวะปั๊มเจ็ทอยู่บ่อย ๆ เพื่อพักกินกาแฟยังไงยังงั้นเลยนะหมอ ฮิ ๆ
จริง ๆ หมอไม่ต้องอิจฉาหรอกค่ะ เพราะที่เดินทางไปแต่ละหนน่ะ เรื่องทุกข์ก็มี เยอะด้วย
แต่ไม่ได้เก็บมาเล่าหมดแค่นั้นเอง
เพราะเนื้อที่บล๊อกคงไม่พอที่จะให้เล่าเรื่องทุกข์ ๆ ฮิ ๆ
เอาแค่ทุกข์แบบพื้นฐาน คือ เรื่องหาทฤษฎีจะมาลงวิทยานิพนธ์นี่ก็ทุกข์มากแล้วนะหมอ
ว่าแล้วก็สมควรไปอ่านหนังสือที่ซื้อกลับมาต่อไป ยากมากเลยน่ะ หมอ อ่านแล้วสามารถหลับได้ภายในหนึ่งย่อหน้า
แรงยิ่งกว่า Xanax 5 mg. กินตอนท้องว่างอีก ขอบอก ฮือ ๆ ไม่น่าคิดเรียนต่อตอนแก่เลยเรา หาเรื่องแท้ ๆ
เป็นเด็กวัดห้วยส้มอยู่เฉย ๆ น่ะดีแล้ว
เอาไว้วันไหนเรียนจบอาจมีจัดทัวร์ธรรมะแถมแวะร้านทีวีแชมเปี้ยนจริง ๆ นะคะหมอ
คงจะสนุกพิลึกล่ะ นึกภาพลูกทัวร์ตัวกลมกันทั้งคณะ
ตอนไปญี่ปุ่นเดือนกค.ที่ผ่านมาในงานเทศกาลดาบซามูไรโบราณนั้นเซนเซก็พาไปร้านราเมนที่ออกทีวีแชมเปี้ยนค่ะ
เอานามบัตรกลับมาด้วย คิดว่าหาไม่ยาก พาไปได้ค่ะ
อร่อยจริง ๆ นะ แต่ชามใหญ่ยักษ์ ต้องตั้งหลักดี ๆ
เดี๋ยวขอค้นรูปก่อน ถ้าหาเจอจะเอามาแกล้งคุณหมอ ฮิ ๆ
สวัสดีคุ่ะ,
ณัชร