เราเองก็รู้ว่าเค้ารัก(ส่วนนึงนะคะ )

รักมากจนอุ้มเด็กคนนี้ไปทิ้ง แล้วให้กอดกับหมาที่เลี้ยงไว้ร้องไห้

ถ้าป้าไม่อุ้มเรากลับมาเราคงไปแล้วล่ะค่ะ

มีน้องหลายคน ดูแลไม่ทัดเทียมกันเลยสักคน

ขนาดตอนนี้เราทำแทบทุกอย่างเพื่อให้เค้าหันมามอง

ทำตามคำสั่ง ฝึกมารยาท ทำกับข้าว ใช้คำสุภาพ ตั้งใจเรียนจนได้คะแนนดีๆ

เค้าก็ยังไม่พอใจ

ทั้งๆอ.ก็บอกแท้ๆว่าคุณแม่น่าอิจฉาที่มีลูกสาวแบบนี้ แต่ทำไมเค้าถึงไม่ดีใจ

วันๆเราไม่ทำอะไรก็ยังด่า

จนเรารู้สึกว่าทุกครั้งที่เค้าเรียก คือเรียกเราไปเพื่อสรรหาคำมาด่าเรา

เรากลัวทุกครั้งเวลาเค้าเรียก ไม่อยากให้เค้าด่า...

เงินเกบ 8พัน เค้าก็เอาไปเป็นอภินันทนาการให้น้องๆ

จนเราเริ่มรู้สึกว่ารู้งี้น่าจะใช้ให้มันหมดๆไป ไม่น่าเก็บมันไว้เลย

เราไม่รู้ว่าควรเกิดมาไหม แต่ก็รู้สึกเหมือนว่า แค่ที่เราเกิดมาหายใจใช้อากาศในบ้านเค้า

ก็เปลืองอากาศในบ้านเต็มที ความรู้สึกนั้นเลย

บอกว่าเลี้ยงลูกสไตล์อเมริกัน ตอนเรามีแฟนก็ขอ ท่านก็ให้ แต่พอขอคบไปแล้ว บอกให้เลิก ภายในสองวัน นี่มันอะไรกัน? รู้งี้ทำแบบวัยรุ่นทั่วไปไม่บอกดีกว่า

เราไม่เคยโกหกเค้าสักครั้ง แต่พอพูดความจริงแล้วเค้าร้องไห้ ตกนรก คุ้มกันไหม?

แถมไม่เชื่อที่พูดอีกตะหาก น้องโกหกอะไรเชื่อหมด

บอกว่าอยากเป็นอาชีพอะไรก็ไม่ว่า แต่พอเราพูดเรื่องสิ่งที่อยากทำ

ก็จะจงใจเบี่ยงประเด็นให้ทำอย่างอื่น ..

ภาพพจน์มันสำคัญกว่าชีวิตลูกเหรอ? เราเองก็ถามตัวเองอย่างนั้นมาตลอด

อยากรู้ว่า การมีลูกเกรด 3.97 เนี่ย มันเป็นความอัปยศของวงศ์ตระกูลเหรอคะ?

ใช่สิ เราไม่ได้ 4.00 ถ้วนนิ ไม่ได้เป็นนักเรียนที่หนึ่งเหรียญทองโอลิมปิก

ก็เรามันได้แค่นี้ ยังจะเอาอะไรกับเราอีก

ทำทุกอย่างจนไม่รู้จะทำอะไรให้รักเราแล้ว