สวัสดีค่ะพี่โหน่ง

    เห็นชื่อบันทึกถ้าไม่เข้ามาอ่านก็ไม่ได้แล้วค่ะ ^_^ ยิ่งอ่านก็ยิ่งทำให้เรากลับมาสะท้อนตัวเราเอง บางทีทำงานจนลืมที่จะดูแลตัวเอง มุ่งแต่เดินตามความฝันและจุดมุม่งหมาย แต่มองข้ามตัวเราเองไป บันทึกนี้ทำให้หันกลับมามองตัวเอง และคิดว่า ถ้าร่างกายเราไม่พร้อม สุขภาพไม่ดี แรงที่จะทำงานต่อข้างหน้าถึงจะมีแต่ก็ไม่สมบูรณ์ ปริญญาทั้ง 2 ใบถือเป็นสิ่งที่ต้องมีความสำคัญเท่าๆกันค่ะ

     ขอขอบคุณที่พี่ถ่ายทอดเรื่องราวดีดีของ ดร.อนุวัฒน์ ไว้เป็นข้อเตือนใจและเป็นแนวทางในการเดินหน้าอย่างมีข้อเตือนใจต่อไปค่ะ ^_^

   ป.ล.รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ ด้วยความระลึกถึง ^_^