.... น่าจะเป็นการยากที่จะหารูปแบบที่เหมาะสมในการปรับระบบสายบังคับบัญชาในระบบบริการสาธารณสุขในระดับอำเภอ ถ้าบุคลากรทั้ง 2 ส่วน (โรงพยาบาลและสาธารณสุขอำเภอ) ยังไม่มีเส้นชัยในการพัฒนาที่เป็นจุดมุ่งหมายเดียวกัน

คือ "การให้ประชาชนเป็นผู้รับอย่างแท้จริง"

ในความเป็นจริงต้องยอมรับว่าบางที่ สสอ + รพ.ไม่สามารถประสานงานกันได้นั้น เหตุหนึ่งเพราะมองผลประโยชน์ในส่วนของตนเป็นหลัก โดยเฉพาะความไม่พึงพอใจในการบริหารงบประมาณ ความไม่เหมาะสม ไม่เป็นธรรม ความไม่ไว้วางใจกัน โดยคิดว่างบประมาณนั้นเป็นของตน และไม่ได้นำไปใช้ในการพัฒนางานเป็นหลัก

หน่วยหนึ่งมีอำนาจในการสั่งการพื้นที่รอบนอก แต่ไม่มีเงิน

หน่วยหนึ่งมีอำนาจบริหารเงิน แต่ไม่สามารถสั่งการพื้นที่รอบนอกได้โดยตรง

ทำให้การพัฒนาสาธารณสุขยังไม่เป็นไปอย่างที่คาดหวังนอกจากนี้ยังมีตัวแปรอื่นอีก...องค์กรส่วนท้องถิ่น ที่เข้ามามีบทบาทในการบริหารเงินกองทุนประกันสุขภาพระดับตำบล ทำให้ระบบสายบังคับบัญชาแทบไม่มีความหมาย เพราะทั้ง ผอ+สสอ. เป็นได้แค่ที่ปรึกษา ไม่มีอำนาจในการอนุมัติงบประมาณโครงการ ทำให้บางแห่งไม่ได้ใช้เงินให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์

และสุดท้ายคืออำนาจแฝงอื่นๆ (สายการเมือง) ที่เข้ามามีบทบาทในการควบคุมระบบสายบังคับบัญชา เช่น การเลือกพื้นที่ รพสต. broad ได้คัดเลือก สอ.แห่งหนึ่งแล้ว ไม่พอใจ ผู้นำชุมชนชุมชนแสดงอำนาจตบเท้าเข้าพบผู้มีอำนาจทางการเมืองแย่งชิงพื้นที่กัน ..สาเหตุไม่ใช่เจ้าหน้าที่อยากได้มาเพื่อเป็นการพัฒนาศักยภาพมาตรฐานการบริการของตัวเอง แต่ที่อยากได้เพราะ กับแค่คำว่า "ผอ.รพสต " ซึ่งคาดหวังว่าจะได้เป็นผู้บริหารระดับ 8 (ชำนาญการพิเศษ)ในสถานีอนามัยและงบประมาณ 200,000 เบื้องต้น,ล้านกว่าบาทในปีถัดไป ไม่ได้อยากได้มาเพื่อพัฒนางาน แต่มองว่าจะนำมาเป็นค่าตอบแทนในการพิจารณาการจัดเวรบริการอย่างไร ครุภัณฑ์ที่ไม่จำเป็นต่อการรักษา แค่นั้นเอง ...น่าเศร้า

ดังนั้นการที่จะพัฒนางานสาธารณสุขในช่วงนี้ ขณะที่ยังหารูปแบบไม่ลงตัว น่าจะเริ่มจากการพัฒนาที่คน เป็นหลัก (ตามแนวคิดคนเป็นศูนย์กลางแห่งการพัฒนา)

โดยเฉพาะบุคลากรสาธารณสุข ให้มีจิตสำนึก ตระหนักรู้ในหน้าที่ของตน และมุ่งมั่นที่จะร่วมคิด ร่วมมือ ร่วมใจ ทำให้ประชาชนมีสุขภาพดีเป็นหลัก ตามความรู้ ความสามารถ ของตนอย่างเต็มที่

...เมื่อไหร่ที่คนดี ระบบที่ดีคงตามมา

สิ่งที่เราอยากมองเห็นคือ ประชาชนมีสุขภาพดี

เป็นเส้นชัยที่รออยู่ข้างหน้า...คงไม่ไกลเกินกว่าจะไปถึง...