สวัสดีครับ ไม่ไ้ด้แวะมาแถวนี้นาน

ผมว่าการ "หงุดหงิด" เป็นเรื่องปกตินะครับ

ลมพัดโดน ต้นไม้ก็ไหว เป็นเรื่องปกติ

จิตรับรู้มันก็ไหว ก็เป็นเรื่องปกติ

แต่พอลมหยุดพัด เรื่องมันแล้วไปแล้ว ถ้าจิตยังไหวนี่สิครับ ถึงไม่ปกติ

เพราะมันเป็นการปรุงแต่ง เป็นการอยู่กับอดีตแล้ว มันไหวก็ไหวไปแค่

รู้ว่าใจมันไหวก็พอแล้ว พอรู้ปุ๊บมันก็หายไหวแล้ว นอกจากบางทียังอยาก

สนุกกับความทุกข์แบบนี้อยู่ก็อีกเรื่องครับ บางทีมันก็สนุกดี คือปล่อยให้อารมณ์

มันพาไปเล่นๆ

แต่ถ้าโดนกระทบแล้วไม่หวั่นไม่ไหว นั่นคือข่มกลั้นแล้ว อันนี้คือไปปรุงแต่ง

อีกทางหนึ่งไปสู้กับสิ่งที่มากระทบ ไม่ปกติหรอกครับ

มันมีเหมือนกันครับ เวลาโดนกระทบตาเห็น หูได้ยิน แล้วไม่หวั่นไหว

นั่นคือตอนอยู่ในภาวะที่ตัดการรับรู้ ตามองเห็น หูได้ยิน แต่สมองไม่ตีความเลย

อันนั้นจะเป็นตอนทำสมาธิเีสียมากกว่า ปกติแล้วถ้าไปถึงตรงนั้นแล้วต้องถอย

กลับออกมาด้วยซ้ำไป เพราะอารมณ์นั้นมันทำการงานไม่ได้