ขอร่วมวงสนทนากับอาจารย์ศักดิ์พงศ์ ด้วยนะครับ
ผมมองว่า ทีวี ดีตามที่อาจารย์บอกทั้ง 2 ข้อครับ
แต่มันมีข้อสังเกตอย่างหนึ่งว่า "เนื้อหา" ในรายการทีวีทุกวันนี้ เกินกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ (สำหรับผม) เป็นเนื้อหาที่หมิ่นแหม่ไปทางมอมเมา ยั่วยุ โดยเฉพาะต่อกลุ่มเยาวชน มากกว่าช่วยสร้างสรรค์กระบวนการเรียนรู้ และที่สำคัญ หนังละครหลังข่าวภาคค่ำ ที่ผมเห็นนานๆถึงจะมีละครดีๆออกมาซักทีหนึ่ง
ซ้ำร้ายหลายครอบครัวเป็นไปโดยไม่รู้ตัว คืออาการเฝ้าหน้าทีวี ดูไปเรื่อยๆ ซึ่งตรงนี้ใช้เวลาไปกับสิ่งเหล่านี้มากเกินไป บางครอบครัวไม่มีเวลาให้กับลูกหลาน ปล่อยให้เด็กอยู่กับทีวีวันละหลายชั่วโมง ก้อมีให้เห็นเยอะเหมือนกัน
แต่ผมเชื่อว่า ในสภาพความเป็นจริง ต้องมีครอบครัวที่ดูทีวีเป็น เหมือนที่อาจารย์กล่าวมาแล้ว ดูไปพร้อมกับลูกหลาน ดูแล้วชวนสะท้อนชีวิตจริง ดูแล้วเก็บเอาสิ่งดีๆมาลองใช้กับชีวิตตัวเอง ครอบครัวแบบนี้ ถือว่า มีความรู้ในการดูทีวี ตรงนี้แหละครับน่าหยิบขึ้นมาเล่ากันฟังบ้างเนาะ ว่าครอบครัวที่ว่านี้เขามีวิธีการใช้ประโยชน์จากการดูทีวีอย่างไร? ประโยชน์ที่เกิดขึ้นกับครอบครัวเขามีอะไรบ้าง? อันนี้น่าสนใจเรียนรู้จริงๆครับ