สวัสดีค่ะ คุณ รตนญาณ,

 

สนับสนุน idea ค่ะ

 

ส่วนตัวก็คิดว่าคนเราเรียนรู้ได้มากมายจากการเดินทางเสมอ

 

หลายปีที่ผ่านมาก็เขียนบ้าง หยุดบ้าง ตามบล๊อกของเมืองนอกเมืองนา  คือว่าขี้เกียจน่ะค่ะ แหะ ๆ

 

ล่าสุดเพื่อนสนิทได้แนะนำหนังสือที่ดีมากเล่มหนึ่งให้  ของ อ.เสกสรรค์ ประเสริฐกุล น่ะค่ะ ชื่อ ผ่านพบ ไม่ผูกพัน

 

ในเล่มพูดถึงสิ่งที่คนได้เรียนรู้จากการเดินทางในแง่มุมต่าง ๆ กันได้น่าสนใจมาก

 

แต่มีประโยคหนึ่งที่เกี่ยวกับการเดินทางที่สะกิดใจมากที่สุดที่ทำให้คิดไปแปดสิบตลบ (คิดเยอะมากค่ะ)

 

คิดทั้งวัน ทั้งคืน

 

นอนก็พลิกตัวไปมา  คิดถึงประโยคนี้

 

ตั้งใจว่า  ออกนอกบ้านหนต่อไป ต้องตั้งใจนึกถึงประโยคนี้ให้ได้

 

ประโยคนั้นมีอยู่ประมาณว่า

 

การแอบหนีออกนอกวังของเจ้าชายในอินเดียองค์หนึ่ง  เมื่อสองพันห้าร้อยกว่าปีมาแล้ว  ทำให้ท่านได้มีโอกาสทรงมองสิ่งที่อยู่ข้างทางอย่างสนพระทัยและใฝ่รู้

 

มากเสียจนทำให้ทรงตัดสินใจออกเดินทางอีกครั้งหนึ่ง

 

และอีก ๖ ปีต่อมา  โลกก็ได้พระพุทธเจ้า

 

อ.เสกสรรค์ถามต่อว่า  แล้วเราล่ะ  ออกนอกบ้านแต่ละครั้ง  ได้เรียนรู้อะไรบ้าง

 

โห....ทำเอานอนไม่หลับเลยค่ะ

 

เป็นคำถามที่ยิ่งใหญ่ดีจริง ๆ

 

การเดินทางของมนุษย์  มันยิ่งใหญ่อย่างนี้นี่เอง

 

คงไม่ใช่ไปแค่ "สถานที่" ในเชิงภูมิประเทศหรอกค่ะ ชีวิตคนเรา

 

แต่เป็นการออกเดินทางไปทุก ๆ ก้าว  เพื่อการเรียนรู้ความเป็นมนุษย์ที่ดีขึ้น เติมเต็มขึ้น ต่างหากล่ะมั้งคะ?

 

ขอบคุณค่ะ สำหรับไอเดียที่จะสนับสนุนให้คนให้ความสำคัญกับทุก ๆ "การเดินทาง" นี้,

 

ณัชร