ความเห็น: ๓๒๐.เกือบหน้าแตก

สวัสดีค่ะพี่คิม
ไม่ได้เข้ามาคุยด้วยนานแล้ว
มาเอะใจกับบันทึกนี้
ก็เลยตามไปอ่านบันทึกที่ลิงค์เอาไว้ค่ะพี่
..........
ไปอ่านแล้วก็พบว่า
อันที่จริงเด็กคนนี้ได้บอกให้รู้ว่า
ช่องว่างที่ยังเติมไม่เต็มระหว่างพ่อแม่กับเขาอยู่ตรงไหน
ประโยคนี้มีข้อความที่เขาบอกไว้
"บางคืนช่วยพ่อแม่แบกสับปะรดจนถึงตีหนึ่งตีสองแทบหมดแรง...แต่ไม่กล้าบอกพ่อแม่กลัวพ่อแม่จะว่าผมขี้เกียจเลี่ยงงาน"
..........
แนะนำพี่ให้คุยกับเด็กคนนี้เพิ่มมากขึ้น
ให้เขามีโอกาสเล่ามุมมองเขาที่มีต่อพ่อแม่
และเล่ามุมมองของความรู้สึกที่เขาไปช่วยพ่อแม่ทำงาน
..........
เชื่อว่าพี่จะจับประเด็นได้ว่าช่องว่างที่เกิดขึ้นมีอะไรอยู่
เด็กเขาคิดอย่างไร....จึงไม่กล้าบอกพ่อแม่
เด็กเคยมีประสบการณ์อย่างไรจากพ่อแม่จึงทำให้ไม่กล้าบอก
...........
เรื่องราวของช่องว่างอย่างนี้บางครั้งบางทีเหมือนเส้นผมบังภูเขา
แล้วบางครั้งก็เป็นเรื่องของการมองต่างมุม
..........
เรื่องราวพ่อแม่ลูกเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน
ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่หัวใจไร้รักลูก
..........
เข้าใจมุมนี้แล้วใช้มันให้เป็นประโยชน์
จะช่วยเด็กคนนี้ให้มีชีวิตที่อบอุ่นขึ้นค่ะพี่
...........
ดูเหมือนเด็กคนนี้จะมีอาการป่วยที่ควรได้ช่วยเหลือค่ะพี่
จึงเข้ามาแลกเปลี่ยนเพื่อชี้ชวนให้เห็นอีกมุม
เผื่อว่าจะช่วยให้เด็กเขาได้เข้าถึงการดูแลสุขภาพที่ตรง
ไม่เนิ่นช้าไปให้เสียหาย
..........
ขอบคุณค่ะ