เรียนท่าน ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ค่ะ

   พออ่านเรื่องไวรัสกับความทุกข์ ก็นึกขึ้นได้ค่ะว่าครั้งหนึ่งคิดว่า ความทุกข์ ความคิดไม่ดีเหมือนไวรัสคอมฯ ที่คอยดึงหน่วยความจำไปใช้งาน นานๆเข้าก็กลายเป็นความจำเสีย ก็เหมือนคนถ้าจะป้องกันอัลไซเมอร์ก็ต้องไม่เก็บความทุกข์ความโกรธต่างๆไว้นานนัก ตั้งโปรแกรมฆ่าไวรัสแต่ไม่ใช้ ก็เหมือนคนคาบคัมภีร์แต่ไม่นำมาปฏิบัติ แต่ถ้ากลัวไวรัสจนไปติดตั้งตัวฆ่าไวรัสหลายๆตัว เครื่องก็ช้าเหมือนกันค่ะ ก็ทำนองเดียวกับคนที่กลัวทุกข์มากก็อาจจะกลายเป็นคนติดสุขจนปฏิเสธหลักความจริง เกิดแก่เจ็บตาย แล้วก็มัวไปเสาะหาโอสถวิเศษเพื่อรักษาไม่ให้แก่ไม่ให้ตาย ไม่ได้ใช้สมองให้เกิดอานิสงค์กับสังคม

   พอดี พอประมาณ ไปตามธรรมชาติการใช้งานค่ะ มีไวรัสไว้เตือนว่าลืมอัพเกรด มีทุกข์ไว้เตือนใจให้รู้ธรรม ก็ดีเหมือนกันนะคะ ใครคิดได้ก่อนลงมือก่อนก็ได้ประโยชน์ก่อนถูกdelete ด้วยการตายนะคะ

ปล. ขออนุญาตเย้าครูบาได้ไหมคะ...ว่า การdelete น่ะ เครื่องยังจะเก็บไว้ใน recycle bin นะคะ ...และเผลอๆยังมี back up ซะอีก....