จำได้ว่าวันแรกที่ฉันเจอแกเป็นวันสัมภาษณ์โครงการสื่อสารมวลชนเพื่อสังคม

แต่ก็แค่เจออ่ะนะ ยังไม่ได้คุยกัน

ไม่น่าเชื่อว่าเราจะติดโครงการเดียวกันด้วย

และต่อมาจนวันนี้ก็ยังร่วมหัวจมท้าย เรียนเมเจอร์เดียวกันมาจนปี4

ฉันชื่นชมแกนะโว้ยในความคิด อุดมการณ์ ความฝัน มันช่างดูยิ่งใหญ่

ต่างกับฉัน

ที่อยากมาเรียนมช.เพราะเห็นว่ามันสวย น่าอยู่

อยากเรียนหนังสือพิมพ์เพราะว่ามันท้าทาย

นั้นเป็นแค่เพียงความรู้สึกแว๊บแรก แต่เมื่อได้ทำข่าว เขียนบทความ มีคนอ่าน

ฉันเริ่มชอบและอยากเป็นคนหนึ่งที่สร้างสรรค์ผลงานที่ดี และมีคุณค่า

จนวันนึงมีโอกาสได้เป็นบก.บห.กะเค้า ฉันไม่ได้ตั้งความหวังไว้มากมาย

คงเพราะเป็นฉบับแรกที่พวกเราจะได้ฝึกการทำงานแบบจริงๆจังๆ

แค่อยากให้งานออกมาดี มีคนอ่าน เท่านั้นก็พอใจ

ฉันไม่เสียใจที่งานออกมามีจุดผิดพลาดมากมาย คงเพราะไม่ได้หวังไว้มากนัก

แต่ฉันว่างานที่พวกเราฝึก เราทำ มันมาจากความตั้งใจ

และอยากพัฒนาทั้งรูปแบบและเนื้อหาให้ดีขึ้น

โดยเฉพาะรูปแบบที่เปลี่ยนไปมาก

ดูทันสมัยขึ้น น่าสนใจขึ้น แกเองก็เป็นแรงผลักเรื่องดีไซด์เลยนะโว้ย

ฉันภูมิใจกับหนังสือพิมพ์ฉบับแรกมาก

มาถึงฉบับที่เราทำปัจจุบัน ฉันว่ามันมีพัฒนาการจากฉบับแรกพอสมควร

แม้รูปลักษณ์จะไม่ดูดีเท่า ด้วยข้อจำกัดเรื่องงบประมาณ แต่ฉันว่าเนื้อหาดูเข้มข้นขึ้น

แม้จะยังดูไม่ดีที่สุดในสายตาใคร แต่ในสายตาของฉัน มันดีขึ้น

ความผิดพลาด จะทำให้เราไม่ประมาทในวันพรุ่งนี้

แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะเกิดขึ้นอีก

ไม่มีใครโทษแกนะโว้ย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น มันเป็นความรับผิดชอบร่วมกัน

ที่ต้องยอมรับและแก้ไขกันไป

ฉันไม่อยากให้แกคิดว่ามันเป็นหนังสือพิมพ์ที่แย่เลย เพราะนั้นหมายถึงแกดูถูกความคิด ความฝัน ของตัวแกเอง รวมทั้งดูถูกความตั้งใจของเพื่อนๆด้วย

มาถึงจุดนี้ ฉันว่าแกทำได้ดีแล้ว

ไม่มีอะไรดีที่สุดหรอกโว้ย แย่ที่สุดก็ไม่มีเหมือนกัน