ตามมาอ่านธรรมะของอาจารย์ แล้วก็อนุโมทนาด้วยค่ะ
แล้วก็ขออนุญาต ขอโอกาสแก้ Grammar ให้ด้วยนะคะ คือที่จริงแล้วเป็น its น่ะค่ะอาจารย์ ไม่ใช่ it's
แต่ไม่ต้องกังวลหรอกนะคะ เป็นหนึ่งในสิบยอดฮิตคำผิดฝรั่งค่ะ คือ ฝรั่งเองก็ยังใช้ผิดประจำ เพราะฉะนั้นอะลุ้มอล่วยให้ว่า อาจารย์ทันสมัยค่ะ คือพลอยผิดตามฝรั่งไปด้วย แหะ ๆ
ส่วนเรื่องตกแต่งหน้าบล๊อกนั้น ก็แล้วแต่คุณหมอเถอะค่ะ
คิดว่าคุณหมอคงต้องการสื่ออะไรออกมาน่ะค่ะ (เพียงแต่ว่าหนูก็ไม่เก่งศิลปะชนิดที่บอกได้ด้วยว่าคืออะไร แต่ที่แน่ ๆ คือหนูเวียนหัวกับสารพัดสีที่ติดกันเป็นพืดเหมือนกันล่ะค่ะอาจารย์ แหะ ๆ)
ขนาดตัวฟ้อนท์นั้น เล็กมาก แทบจะเรียกได้ว่ามองตาเปล่าแทบจะไม่เห็นเลยนะคะ แหะ ๆ คือว่าคุณหมอใช้วิธีตัดแปะมาจาก Word ใช่ไหมคะ?
เห็นในคู่มือการใช้ เขาแนะนำว่า ให้ไปแปะแล้วเซฟใน text editor แล้วเซฟเป็น text file มาก่อนน่ะค่ะ คือ ใน notepad ก็ได้น่ะค่ะ คิดว่านะคะ
ส่วนเรื่องการปรับฟ้อนท์ในนี้ ถ้าเอามาแปะแล้วนั้น สงสัยคงต้องคลิกที่ปุ่ม html ในหน้าจอการตัดต่อน่ะค่ะ
หลังจากนั้น คุณหมอต้องไปเล็งหาเอาเองว่า ขนาดฟ้อนท์มันอยู่ตรงไหน แล้วแก้ไขเอาเอง
ทุกย่อหน้า จะมีขนาดของมันน่ะค่ะ คิดว่านะคะ เพราะไม่แน่ใจเรื่อง CSS Script
อีกวิธีที่ทำให้อ่านง่าย ก็เหมือนปรับใน Word น่ะค่ะ
คือแก้ที่ paragraph แหม...อธิบายลำบากน่ะค่ะ คือ spacing อะไรอย่างนี้ ไม่แน่ใจว่ามันมีคำสั่งอะไรบ้างของ CSS เพราะใช้เดาเอาสุ่มจากปุ่มของ Word เวลาปรับย่อหน้าให้ดูสบายตา แล้วมาเลือกใส่คำสั่งนั้นในสไตล์ของฟ้อนท์น่ะค่ะ
ถ้างง ก็คงต้องไปอ่านคู่มือการใช้ของทางเวบนี้ ที่อาจรย์จันทวรรณรวบรวมเอาไว้น่ะนะคะ ง่ายที่สุด ตัวเองก็ไปคลำ ๆ มาอยู่นานค่ะ เพราะ CSS มันคำสั่งไม่เหมือน html ที่ใช้สร้างเวบสมัยเก่า
แต่วิธีง่าย ๆ ในการเริ่มสร้าง คือ Keep it Simple เอาไว้ก่อนนี่ล่ะค่ะ แล้วค่อย ๆ เติมลูกเล่นสีสันทีละอย่าง
แต่ถ้าเล่นเทโครมลงมาหมดทั้งจานสีอย่างนี้แล้ว คนอ่านเหนื่อยหน่อยค่ะ แหะ ๆ บอกแล้วไงคะว่าแก่แล้ว
สายตายังไม่ยาวหรอกค่ะ แต่มันเหนื่อยเวลาต้องคอยปรับเปลี่ยนไปมาตลอดจากเล็กจิ๋วจิ้วไปจนใหญ่เบ้ง แล้วคอยหลบสีสันที่กระฉูดออกมาใส่น่ะค่ะ กลัวมันชนหัวแตก เพราะหนักและคมบาดใจมากแต่ละสีของคุณหมอ มาทีเป็นปื้ด แหะ ๆ
กว่าจะอ่านจบ เล่นเอามึนไปเลย
เป็นวิธีฝึกสติ และ สมาธิ ผู้อ่านหรือเปล่าคะ คุณหมอ? ฮิ ๆ
สวัสดีค่ะ,
ณัชร