ขอบคุณ อ มาโนช ขอบคุณ ครูแป๋ม ที่รัก นับถือยิ่ง ค่ะ

ขอบคุณในไมตรี ที่มาทักทำให้ ได้ย้อนอ่านบล็อก นี้ อีก ครั้ง ทั้งที่ชีวิตชุลมุนจัง

บล็อกนี้ รวิวรรณ รู้สึกว่าดีจังเลย ที่ได้ รีบเขียนตอนนั้น

รู้สึกเหมือน อ วิจารณ์ ที่ท่านเคยบอกว่า บันทึก บางบล็อกท่านใช้เวลาเขียนนิดเดียว แต่ชอบ และรู้สึกว่าเขียนได้ดี

คอยเตือนตนเองด้วย

ให้ เกิดความรู้สึกชัดเจนว่า ทำไมต้องอยู่เวร รู้สึกถึงคุณค่า และไม่ทุกข์ เวลาอยู่เวร