อ๋อ...เข้าใจแล้วล่ะค่ะอาจารย์!
ถ้าอยู่กับเซนเซก็ต้องโค้งงาม ๆ แล้วบอกว่า ไฮ้! วาการิมาชิตะ! เสียงเข้มแข็ง เพื่อแสดงว่าเข้าใจจริง ๆ
การกำหนดเจริญสติ จะต้องฝึกกำหนดทุกอย่างที่มากระทบตามความเป็นจริง ไม่สามารถเลือกกำหนดเฉพาะที่เราชอบใจ และเลี่ยงไม่ยอมกำหนดสิ่งที่เราไม่ชอบใจได้นั่นเอง
โฮ้....เรียนกับอาจารย์ดีจังค่ะ ตอนนี้เข้าใจแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ได้ ๒ ส่วน ๑๐ เหมือนตอนอยู่ ป. ๕ เรียกว่าพอจะมีพัฒนาการขึ้นมาหน่อย ดีใจหนอ ๆ ๆ
ทำให้หนูนึกไปถึงตอนอยู่ในคอร์สพัฒนาจิตฯ ที่เชียงใหม่ ที่อาจารย์ถามในระหว่างการบรรยายตอนเย็น ในคืนวันที่ ๓ เรื่อง มารให้โอกาส ว่า หนูไปปฏิบัติเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เพราะหนูไปติดต่อกันทุกเดือนช่วงนั้น
พอหนูชูนิ้วขึ้นว่าไป ๘ ครั้งแล้ว อาจารย์ก็พยักหน้าแล้วเปรยว่า "อืมม...สงสัยจะยังเห็นทุกข์ไม่พอ..."
ตอนนั้นโยคีทุกคนก็หัวเราะกันครืน หนูก็พลอยหัวเราะไปกับเขาด้วย
สองปีผ่านไปเห็นจะได้ ธรรมะที่อาจารย์ให้มาวันนั้น มันเริ่มมี dimension ที่ลึกซึ้งขึ้นอีกในความเข้าใจของหนูน่ะค่ะ หนูล่ะก็เซ็งในความโง่ของหนูมากทีเดียว แหะ ๆ ใช้เวลานานตั้งสองสามปีกว่าจะขบคิด "โคอัน" หรือปริศนาธรรมของอาจารย์ได้
คือ จริตหนูเป็นคนรักความเพลิดเพลิน มองโลกในแง่ดี เห็นแต่สิ่งที่สวยงาม ชอบอะไรสนุก ๆ สุนทรียภาพ และความรื่นรมย์ในชีวิต
ดังนั้น เวลาไปปฏิบัติแต่ละที หนูก็เลยจ้องแต่จะ "เสพ" อารมณ์นั้น แล้วก็จะจำ จะหน่วงเหนี่ยวมันอยู่นั่นแหล่ะ
สิ่งที่สำคัญกว่า ที่จะทำให้เกิดปัญญา คือตัวทุกข์ นั้น กลับไม่ค่อยจะรู้จัก ไม่ค่อยจะพยายามดูให้เข้าใจ พลอยมองไม่เห็นเสียดื้อ ๆ
ถึงได้กลับไปแล้ว กลับไปอีก อยู่หลายที ก็เพราะมันไม่เข้าใจใน "ทุกข์" อย่างที่มันเป็นเสียทีน่ะค่ะ แย่จริง
หนูถึงชอบธรรมะที่อาจารย์ให้ตรงนี้ คือ ลุ่มลึกมีหลายระดับดีมาก แล้วพอมาเข้าใจมากขึ้นวันหลังเอง ก็ถึงกับสะดุ้งไปหลายตลบ แล้วก็ต้องอนุโมทนาสาธุการกับอาจารย์ พร้อมกับอยากเขกหัวตัวเองไปด้วยในความโง่
ทุกข์นี้มันทำให้เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างจริง ๆ ด้วยค่ะ วันหลังหนูจะนำประสบการณ์ที่หนูไปผ่าเลสิกตอนที่ฮอร์โมนคอร์ติซอลต่ำชนิดเป็นสถิติโลกในการผ่าตามาเขียนเตือนคนในบล๊อกเสียหน่อยก็ดี หนูเป็นเคสประวัติศาสตร์ของรพ.เลยมั้งคะ เจ็บจนแทบขาดใจจริง ๆ ค่ะอาจารย์
ตอนนั้นเข้าใจแล้วว่าประสบการณ์เฉียดตายเป็นอย่างไร ถ้าไม่ได้วิชาที่อาจารย์สอนไว้ หนูคงตายไปแล้วแน่ ๆ คือมันเจ็บเสียจนอยากจะเลือกที่จะขอตายดีกว่าขนาดนั้นเลยน่ะค่ะ เพราะแก้ไขอะไรไม่ได้เลยหลังผ่าตัดอยู่ ๒๔ ชม. และเจ็บจนยานอนหลับกี่เม็ด ๆ ก็ไม่ทำให้หลับได้น่ะค่ะ สุดยอดที่สุดของชีวิต....โปรดติดตามตอนต่อไป....
สรุปว่าขอบพระคุณสำหรับทุก ๆ ธรรมะที่อาจารย์ให้ไว้นะคะ ได้ใช้ยามคับขันเฉียดเป็นเฉียดตายจริง ๆ ค่ะ
สวัสดีค่ะ,
ณัชร