ไม่ระบุ
เจริญพรโยมอาจารย์วิรัตน์
- ประมาณปี ๒๕๓๑-๓๒ ครั้งหนึ่งเป็นวันปาฏิโมกข์พระสงฆ์ต้องลงฟังการสวดทบทวนพระวินัยซึ่งเป็นสังฆกรรมอย่างหนึ่งเดือนละ ๒ ครั้ง
- อาตมากับหลวงพ่อเจ้าสำนักสงฆ์บ้านพารา อ.ถลาง จ.ภูเก็ต เดินทางมาลงปาฏิโมกข์ที่วัดวิชิตสังฆาราม อ.เมือภูเก็ตระยะทางประมาณ ๓๐ กิโลเมตร
- ตอนเดินทางกลับมารอรถที่หน้าโรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย(รร.ชายประจำจังหวัด)มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งมาถามหลวงพ่อด้วยกิริยาอ่อนน้อมว่าจะไปไหน
- เมื่อเธอทั้งสองทราบว่าไปอำเภอถลาง เธอก็ตอบนึกว่าหลวงพ่อจะไปอำเภอกะทู้ที่เดียวกันกับผม ๆ จะได้ไปส่งที่วัด
- หลวงพ่อก็ตอบขอบใจว่าไม่เป็นไรหรอกเดี๊ยวมีรถโดยสารประจำทางไปถึงอำเภอถลาง
- อ.กะทู้ กับ อ.ถลาง อยู่กันคนละทิศ เหตุการณ์นี้เกิดเมื่อเกือบยี่สิบปี แต่ก็ยังจำได้ถึงทุกวันนี้ ก็ขอแสดงความรำลึกถึงและขอบคุณอนุโมทนาหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่มีน้ำใจแห่งเมืองไข่มุกอันดามัน(ภูเก็ต)ด้วย
- การมีน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ยิ่งใหญ่มาก ๆ ต่อผู้คนในสังคมต่อการดำเนินชีวิต ซึ่งคนก็มักละเลยมองข้ามทอดทิ้งจนไม่มีอะไรเหลือให้ได้รำลึกถึงกันในทางที่ชื่นใจเบิกบานแจ่มใสและเป็นมิตรภาพแห่งความทรงจำ
- รู้ไม่สำคัญเท่ากับมี(การปฏิบัติ).
ขอเจริญพร
พระมหาแล ขำสุข(อาสโย)