สวัสดีค่ะ  พี่อาจารย์ Wasawat Deemarn

ดีใจค่ะ ที่เห็นบทความของบันทึกนี้... 

นีนานันท์ คิดว่าทุกคนย่อมมีเหตุผลของตัวเองในการสร้างทางสื่อสาร  ต่างกันเพียงสำนึกของจิตใจ และจุดมุ่งหมาย ในขณะนั้น  และ เมื่อผ่านไปแล้ว หลายๆ อย่างไม่สามารถแก้ไขได้ทั้งเหตุการณ์ และ ความรู้สึกดีๆ ที่มีเพิ่มพูนมากขึ้น หรือ ที่ได้หายไปแล้ว...  ซึ่งก็มักได้ยินสำนวนไทยว่า...   เลยตามเลย...  ไปตามน้ำ...  หรือ ตกกระไดพลอย(กระ)โจน...  และพุทธภาษิตว่า  ทำดีได้ดี...  ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว...   เห็นด้วยกับพี่อาจารย์ว่า

เราจะเห็นว่า "การใช้ถ้อยคำ" สามารถนำมาซึ่งมิตรหรือศัตรูได้เสมอ ขึ้นอยู่กับว่า ก่อนเอ่ยคำใดนั้น เราได้ตระหนักคิดบ้างหรือไม่ว่า หากกล่าววาจาออกไป จะเกิดประโยชน์หรือโทษมากกว่ากัน

แม้กระทั่งพระพุทธองค์ยังได้กล่าวในเวลาที่เหมาะสม

ขออนุญาตฝากเพลงนี้ค่ะ...

ว้าเหว่    อรวี สัจจานนท์   (ชิ่อเพลง ว้าเหว่ แต่ไม่ว้าเหว่เลย...  อิ อิ)

http://www.imeem.com/glaibarn/music/fyNgZ_Pt//

ว้าเหว่ เร่ไปกับหัวใจช้ำ  เหงากระหน่ำ ค่ำลงนอนนับดาว

โอ้เราประคองรักไม่เป็น  กฎเกณฑ์การเอาใจสูญเปล่า

ฟ้าในคืนนี้ จึงดูเศร้า  เดือนเสี้ยวแขวนแทนดาว ราวฟ้าดูริบหรี่

ว้าเหว่ อยากเร่ไประบายสี   เขียวขจี ห่มชีวีพฤกษ์ไพร

 อยากบินไปทาสีฟากฟ้า ให้ดูงามตาเป็นฟ้าใหม่

สีดำคือรอยช้ำในดวงใจ  จะทาสีขาวให้  ใคร ใคร หัวใจงาม      

ความสุขของเราเอง สามารถสร้างง่ายๆ ด้วยการมีความทรงจำที่ดีๆ เพื่อได้ระลึกถึงคลอดเวลาด้วยค่ะ

ขอบคุณค่ะ