นายบอน

อาจารย์ บาลีว่า อาจริยะ มาจาก อา เป็นอุปสรรค นำหน้าและรากศัพท์ว่า จร...ส่วน อิยะ เป็นปัจจัยเดิมข้างท้าย (อา +จร+อิยะ)

อา คือ ทั่วไป โดยยิ่ง

จร คือ เที่ยวไป ประพฤติ

อิยะ ....ทำให้รากศัพท์เป็นคำนาม ปรกติจะต้องมีปัจจัยเติมข้างท้ายเสมอ เพียงแต่บางครั้ง เป็น อะ ทำให้เราสังเกตไม่เห็นในภาษาไทยนะ นายบอน

อา+จระ+ อิยะ = อาจริยะ (อาจารย์) ก็อาจแปลได้ว่า ผู้ทำให้ศิษย์ประพฤติได้ดียิ่งขึ้นได้ ผู้ทำให้ศิษย์ท่องเที่ยวไปได้ทุกสถานที่โดยไม่เก้อเขิน ...ประมาณนี้แหละ... แต่สำนวนไทยเค้ารวมความแล้วนิยมแปลว่า  ผู้ฝึกมารยาท (ให้ลูกศิษย์) นั้นเอง...

ครู เน้น เป็นที่เคารพของลูกศิษย์.. อาจารย์ เน้น ผู้ฝึกหัดมารยาท...

ส่วน ผู้สอน บาลีใช้ว่า สัตถา (สันสกฤตว่า ศาสดา) ...ยังมีอีกหลายศัพท์ แต่แค่นี้ก็น่าจะพอคลายสงสัยได้นะ นายบอน

เจริญพร