สวัสดีครับ คุณ ครูคิม ;)

แอบเห็นบันทึกของบิลลี่ โอแกน ที่ร้องเพลงว่า "อย่างนี้ต้องลาออก อย่างนี้ต้องลาออก" แล้วถามตัวเองว่า ผมเคยรู้สึกอย่างนี้ไหมในปัจจุบัน ... คำตอบคือ ไม่เคยครับ สำหรับผมไม่ว่าจะหนักเพียงใดในมหาวิทยาลัยท้องถิ่น ผมเลือก "การสู้ต่อ" ดีกว่า ไม่ได้ทำอะไรเลย

ถ้าเป็นในอดีต เมื่อผมรู้สึกว่า ทำงานไม่ได้ ทำงานให้กับองค์กรนี้ไม่ได้ ผมจะเลือกยื่นหนังสือลาออกทันที โดยไม่สนใจ เมื่อทำไม่ได้ ก็ออก

แต่ตอนนี้เป็น "ครู" ... คำว่า "ลาออก" ไม่มีอยู่ในความคิด

มีน้องอาจารย์ก็คิด "ลาออก" เพราะปรับตัวและสู้กับระบบไม่ดี ๆ ไม่ไหว ผมบอกน้องไปว่า "งั้นมาสู้กับพี่ไหม" อย่างไรก็ทำให้ถึงที่สุด ถ้าไม่ไหว น้องจะลาออกไป พี่ก็ยอมรับได้ แต่นี่น้องยังไม่ได้สู้ถึงที่สุดเลย แต่มาลาออก แล้วน้องจะหนีไปอยู่ที่ไหน นี่ก็ประเทศไทยบ้านเรา

อิ อิ ... เล่าให้ฟังเฉย ๆ ครับ ไม่มีนัยยะใด ๆ

แหม ... เมื่อคุณ ครูคิม แวะมาอ่านบันทึกผม เอาแค่ ... "แวะมาเยี่ยมบันทึกแล้วค่ะ" ... แค่ก็พอแล้วครับ

บุญรักษา ครับ ;)