อ้อ.. เกือบลืมตอบอาจารย์เอก...

คิดมากๆและแบ่งความคิดกันเป็นเรื่องดีค่ะ  (เป็นการ"แลกเปลี่ยนความคิดความรู้"ค่ะ)

มีหลายประเด็นที่อาจารย์เอกตั้งไว้และท้าทายความคิดพอสมควร

คำเฉลยหนึ่งที่จะตอบได้หลายๆคำถามที่อาจารย์เอกตั้งไว้  เป็นสิ่งที่คุณภีมบอก ก็คือ   ระบบแลกเปลี่ยนและเงินตราชุมชนเป็นระบบเสริมที่ไม่ได้ปฏิเสธเงินบาท  ตรงข้าม ใช้ระบบแลกเปลี่ยนจะได้เหลือเงินบาทออมไว้ซื้อของสิ่งที่จำเป็นจากนอกชุมชน 

และการแลกเปลี่ยนชุมชนไม่ได้ปฏิเสธการขาย เมื่อเหลือกินเหลือใช้ในชุมชนก็ควรเอาไปขายไปแลกนอกชุมชน  เพียงแต่ว่า ที่ผ่านมา เรามักมองข้ามความต้องการที่มีอยู่ในชุมชน 

ส่วนขายเป็นเงินแล้วจะเป็นของใคร เป็นกติกาที่ต้องตกลงกันในชุมชนค่ะ

สำหรับการมีเงินเป็นกองทุนสวัสดิการในชุมชนเป็นสิ่งที่ดีอยู่แล้วค่ะ  แต่เคยได้ยินทั้งที่เชียงใหม่และพิษณุโลกว่า ลูกหลานมารับเงินแล้วหายไปเลย  ถ้าเป็นคูปอง (เงินตราชุมชน) ใช้ข้างนอกไม่ได้  เอาไปก็ไม่เกิดประโยชน์  ก็คืนคูปองที่ว่านี้มาใช้ซื้ออาหารในชุมชน หรือจ้างคนในชุมชนมาช่วยดูแลพ่อแม่ได้ (เพราะตัวเองทำงานนอกพื้นที่)

อยากจะบอกว่า ตัวเองไม่ได้เห็นว่า ระบบแลกเปลี่ยนหรือระบบเงินตราชุมชน เป็นหนึ่งเดียวของคำตอบทุกเรื่องนะคะ   เพียงแต่พยายามอธิบายว่า "ถ้าจัดระบบได้" ระบบแลกเปลี่ยนมันจะทำอะไรได้พอสมควรโดยไม่ต้องรอให้มีเงินมาก่อนถึงจะแก้ปัญหาได้ อย่างที่เราๆท่านๆเห็นอยู่