สวัสดีค่ะ คุณดอกแก้ว,

คิดถึงมาก ๆ เลยค่ะ  ไม่ได้กลับมาอ่านและคุยด้วยเสียนาน  แถมเนทก็ช้ามากอีก  ทั้ง ๆ ที่เขาคิดตังค์เราด้วยค่าเนทความเร็วสูง   

สบายดีหรือคะ?

จะทยอย ๆ เขียนหาเท่าที่เนทและเวลาอำนวยนะคะ  วันนี้ก็จะโดดกายภาพแล้ว  ไม่ไหว  งานเยอะ

อ่านบทความนี้ของคุณดอกแก้วแล้วอยากยกมือเห็นด้วยสองมือเลยค่ะ  เพราะเพิ่งประสบมาหมาด ๆ เหมือนกันที่ญี่ปุ่น 

ส่วนตัวคิดว่า   การสื่อสารด้วย "ภาษาใจ" นี่น่ะค่ะ  ซึ้งที่สุดแล้ว

ไม่ใช่เชิงความรักหนุ่มสาวนะคะ  แต่เป็นแบบเซนที่เขาเรียกว่า  issindenshin  ที่คนเราสามารถสื่อถึงกันได้  โดยไม่ต้องใช้คำพูด  

จะเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์  เพื่อนร่วมโลก  เพื่อนร่วมทุกข์อะไรก็แล้วแต่

ฮิ ๆ  เห็นเรื่องวาดรูปบันทึกความงามธรรมชาติแล้วนึกถึงตัวเอง  คงจะไม่รุ่งน่ะค่ะถ้าไปร่วมกิจกรรมนี้กับคุณดอกแก้ว  ธรรมชาติคงจะไม่งามแน่หนอ

ไม่รู้ชาติที่แล้ว ๆ ไปทำอะไรมาเนี่ย  ผลงานศิลปะจึงออกมาดูหมดทางเยียวยายังไงก็ไม่ทราบค่ะ  ฮิ ๆ

แล้วจะแวะมาคุยอีกนะคะ   เนทช้าจริง  อยากส่งรูปโยโยกิ ปาร์กมาให้  แล้วก็เขียนตอบเรื่อง เซกิกาว่า เซนเซอีก  ทำท่าจะไม่รอดเสียแล้ว

สวัสดีค่ะ,

ณัชร