สวัสดีค่ะ..อาจารย์ธรรมฐิต

ขอบคุณ..อรุณเริ่มของมิตรภาพ..ที่สวยงามค่ะ

(เพิ่งพบอาจารย์ที่บันทึก "ความรกรุงรังของชีวิต" ค่ะแต่ยังไม่ได้คุยด้วย..ขอโทษนะคะ)

ขอบคุณ..การแบ่งปันค่ะ..ทำให้ได้คิดมากทีเดียว

"ทางลัดในชีวิต"..เป็นบทเรียนสอนใจได้ดีมาก

ขออนุญาตแลกเปลี่ยนความคิดกับอาจารย์นะคะ..

ในชีวิตของตนเอง.. ไม่ได้คิดกระทำด้วยวิธีลัดเช่นเจ้านกน้อยค่ะ..

ดูแล้วก็เป็นกฏธรรมชาติจริงๆนะคะ.. ท้ายสุดกับการเป็น "นกที่ไร้ขน"

เป็นคนที่รัก "การก้าว" ค่ะ..

แม้จะเป็นก้าวสั้นๆก็ตาม  (เพราะตัวเล็ก..ขาสั้นค่ะ..อิอิ)

แต่ทุกก้าวก็พยายามทรงตัวไว้ให้มั่นคงเสมอ..แม้มีอุปสรรคนานาประการ 

เพียงแต่ "ขา" ช้ากว่า "ใจ" เท่านั้นเอง จึงก่อให้เกิดความเครียดบ้างค่ะ..เป็น "จุดอ่อน"ที่ต้องกำจัด

ขอบคุณอีกครั้งหนึ่งค่ะ..

อยากคุยกับอาจารย์อีก..อาจารย์ยังไม่ได้เขียนบันทึกใช่ไหมคะ(ในสี่บล็อก)..