ตามมาอ่านค่ะคุณสมพร….ทำให้ดิฉั๊นนึกถึงวัยเด็กเช่นกัน….คิดย้อนไปสมัยก่อนว่า…ทำไม้..เวลาเราไปบ้านญาติ…เค้าชอบให้ตังส์เรา….เราก็จะเอามาอวดกัน…ในบรรดาหลานๆ…และทุกคราวไปที่ดิฉั๊นจะได้มากสุด…ดิฉั๊นเข้าใจเอาเองว่าเป็นตัววัด…ความน่าเอ็นดู..(อิ…อิ) ดิฉั๊นช้อบๆ…ในวันนั้นแต่….พอโตจึงรู้ว่าเราทำให้ผู้ใหญ่เสียหาย…ท่านอุตสาห์กำชับว่าอย่าเล่านะว่าป้าให้เท่านี้…เรายังไม่ทำตาม….ผลมาออกตอนโต…เมื่อคราวงานศพพ่อดิฉั๊น…พวกป้า น้า อา ก็มากัน…พี่สาวดิฉั๊นจึงชวนคุย..ถามว่า…ถามจริงๆ…เถอะป้า…ทำไมตอนเล็กๆ ให้เงินหลานไม่เท่ากัน….ป้าคนนึงบอกว่า….ก็สงสารมัน”จิ๊บมันดูคล้ายเด็กไม่ค่อยบาย…(ไม่ค่อยแข็งแรง)มันจะได้สะสมไว้ดูแลตัวเอง”….