ความเห็น


กราบนมัสการพระคุณเจ้า พระอาจารย์มหาแล ขำสุข(อาสโย)

  • ผมมีเพื่อนหลายคนที่จบประถมต้นแล้ว ก็ไม่สามารถไปเรียนต่อระดับมัธยมที่โรงเรียนหนองคอกได้ ทั้งที่มีความสามารถมาก ทั้งด้วยเหตุผลของระยะทาง ความยากจน และการขาดคนทำนา-ทำไร่ ในครอบครัว 
  • ก่อนที่จะมีโรงพยาบาลหนองบัวอย่างในปัจจุบันนั้น ที่สี่แยกหนองกลับในตลาดมีโรงพยาบาลคริสเตียน แล้วต่อมาก็ย้ายมาอยู่ตรงโรงพยาบาลหนองบัว แต่ก็เป็นโรงพยาบาลคริสเตียนอยู่ อย่างที่พระคุณเจ้าเติมต่อรายละเอียดให้อีกนั่นแหละครับ นอกจากนี้ก็มีหมอหนิมและหมอหลุย ผมเขียนถึงไว้บ้างที่นี่แล้วครับ พระคุณเจ้าหรือใครรู้รายละเอียดก็นำมารวบรวมและเขียนใหม่ได้ครับ
  • ผมต้องทั้งเดินและถีบจักรยานจากบ้านมาเรียนหนองบัวกว่าหกปี ระยะทางตอนเรียนโรงเรียนหนองบัว(เทพวิทยาคม) ก็หกกิโลกว่า หนองคอกก็กว่าแปดกิโลเมตร เหตุผลที่ต้องเดินไม่ใช่อายครับ แต่ต้องเดินในหน้าฝน เพราะถนนหนองบัว-ชุมแสงเป็นดินโคลน ดินเหนียวเกาะล้อรถจักรยาน ทำให้ถีบรถไม่ได้ ต้องเดิน
  • ในหน้าน้ำหลาก ยิ่งหนักกว่านั้นอีกครับ ที่หมู่บ้านผมห่างออกไปจากถนนเกือบสองกิโลเมตร น้ำจะท่วมเกือบมิดหัวเด็กๆ พวกผมเวลาเดินออกจากหมู่บ้าน ก็ต้องแก้ผ้าและหอบหนังสือเทินไว้บนหัว เดินออกจากบ้านมายังถนน ๒ กิโลเมตร พอถึงถนนก็นุ่งกางเกงแต่งตัว แล้วก็เดินไปหนองบัวอีก ๗-๘ กิโลเมตร 
  • ตอนหลังบางเทอมก็โชคดีครับ ได้อาศัยอยู่บ้านพักครู หรือไม่ก็ไปขอเช่าบ้านอยู่เรียนหนังสือจันทร์-ศุกร์ พอเสาร์อาทิตย์ก็กลับบ้าน แต่ละอาทิตย์จะแบกข้าวสารไปห้าทะนาน พริกเผาที่แม่ตำให้และพริกเกลือหรือปลาร้าสับอย่างละกระปุก ไก่หนึ่งตัวต้มกินน้ำซุปทั้งอาทิตย์แล้วเอาเนื้อออกมากินในวันท้ายๆ และสตางค์คนละ ๒๐ บาทใช้ทั้งอาทิตย์ครับ

นึกถึงแล้วก็เป็นความทรงจำที่ประทับใจมากจริงๆ

กราบนมัสการด้วยความเคารพครับ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี