หาก"เพื่อนกัน"คงสื่อสารได้ทุกสิ่ง หาก"เพื่อนจริง"คงสื่อสารได้ทุกเรื่อง
เพื่อนอย่างเราสนไปไยให้ใจเปลือง เพราะทุกเรื่องเพื่อนไม่เผยเอ่ยวาจา
คงสื่อสารได้เพียงเรียงอักษร ต่อกานท์กลอนมิอาจตรงส่งภาษา
โทรถามไถ่สุขทุกข์บ้างในบางครา ยินเพียงว่า "ครับ...ครับ...ครับ"(และขอบคุณครับ) อยู่ร่ำไป
มิรู้ใจคิดอะไรหรือ"ใจเพื่อน" กลัวบิดเบือนเกินคำ "เพื่อน" ฤาไฉน
คุยทางเสียงผิดศีลห้าหรือว่าไร ตั้งใจไว้ "ถึงสิ้นใจ" ก็ไม่โทร