*บ้านสวนพ่อน่าอยู่มาก แต่ไปทีไร คิดถึงพ่อ ทำให้ที่นี่ดูเงียบเหงามาก จนไม่อยากไป*

แก้วเขียนว่า งั้น!!

เราต้องไป นาหนองแก *พ่อ*มหาสม นั่งคอยเราอยู่ที่นั่น เรามองไม่เห็นพ่อ แต่*พ่อ*มองเห็นเรา

พ่อมาหาพี่ .... พูด แล้ว ขนลุก.. พี่จำไม่ได้ว่า อะไร หล่น โครมคาม..

เลยนึก ถึงแก้ว เวลา พ่อมาเยี่ยมใคร.. จะเหมือนลมพัด โน่นนี่หล่น เสียงดัง จนตกใจ ได้ สติ พ่อมาเยี่ยมลูก เหรอ ดีใจที่พ่อแวะมา *ลูกมีความสุขดี* แล้ว พ่อสบายดีไม๊ล่ะ

แล้วพ่อไปเยียม แม่ แล้วยังล่ะ แม่ คิดถึงพ่อมากนะ แต่งงาน มานานเกิน 50 ปี ไม่ได้ลืม ง่ายๆนะ แม่ คิดถึง พ่อทุกลมหายใจ แต่แม่ไม่พูด ได้แต่ น้ำตาไหล อยู่คนเดียว ไม่ อยากให้ลูก ทั้งเก้า เห้น ว่า แม่เป็น คนอ่อนแอ พ่อ เขาก็รู้ ว่า แม่ รัก พ่อ มาก แค่ใหน

แม้พ่อ..จากแม่ไป ทิ้งแม่ไว้ในโลกนี้ แต่ลำพัง แม่ไม่มีใคร นั่งและนอนปรึกษาอย่างสมัยที่พ่อมีชีวิตอยู่ เวลาแม่ มีปัญหาจะคุยได้ ก็กับพ่อเท่านั้น เพราะ เข้าใจกัน แต่ วันนั้นไม่มีอีกแล้ว พ่อถึงได้วนเวียนอยู่โลกนี้ เพื่อจะแสดงว่า แม่ไม่ได้อยู่คนเดียว คอยประคองให้แม่มีกำลังใจ อยู่ในโลกนี้ เป็นที่รวมใจแก่ลูกๆหลานๆ จนกว่า .....แม่ตัดสินใจ

ตามพ่อไปอยู่ โลกอื่น

สุขศรี ลูกสาวใหญ่

คิดถึงพ่อ มาก แม้ว่า เราจะ มีความคิดต่างกัน พ่อและแม่ชอบ หมอลำกลอน

ลูกสาวใหญ่ ชอบ เพลงฝรั่ง

พ่อกลัวลูก จะเป็น ฮิบปี้...

ขอให้ผู้เป็น พ่อ .... ได้เข้าใจว่า ใครก็ตามหนีกรรมไม่พ้น เหยียบแผ่นดินเดียวกัน

แต่ กรรมต่างกัน.