สวัสดีค่ะคุณซวงที่แอบปลื้ม

มันเป็นความจริงค่ะเด็กของเราอดทนกว่าที่ผู้ใหญ่เราคิดไว้

ทุกข์จากโรค ทุกข์จากผลข้างเคียงของยาเคมี สีสันที่เหมือนยาพิษ

เวลาที่ฉีดเข้าไปบางครั้งมันแสบๆ ออกร้อนตามตัว...

เพลียมาก...ไม่อยากทำอะไร...อ๊วกๆๆๆๆ

บางคนเข้ารพ ครั้งแรกและเป็นครั้งสุดท้าย...คิดถึงเพื่อนที่รร.จังเลย...อยากไปโรงเรียน...โตขึ้นอยากเป็น....และอยากเป็น....

การรับมือนะคะ...เราต้องมีอารมณ์ขัน ยืดหยุ่นมากๆ...หนูจะแทงเส้นตรงนี้ หนูจะๆๆๆ ต้องฟังเขา...เวลาจะทำอะไรกับเด็กนะคะ...ถ้าเป็นลูกเรา...อะไรมันก็มาค่ะ....

พี่แดงนะคะจะใช้การเล่านิทานบ้าง ร้องเพลงบ้าง หยอกเล่น ให้เขามีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ....มันเป็นความสุขของเราด้วย....

อีกอย่างนะคะกำลังใจจากแม่ๆ...เขามองมาที่เรา รักและศรัทธา....

และพี่แดงก็คิดว่า....ความรัก...เยียวยาหัวใจค่ะ...

ความดีที่ส่งผ่านออกมา...สายตา น้ำเสียง...มันจะนุ่มของมันเอง...