ขอไม่ใช้คำว่าเคยเป็นลูกศิษย์ครูนเรศนะคะ เพราะตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ และคงเป็นตลอดไป ตราบใดที่ครูนเรศยังไม่ยอมหยุดสอน เรียนชั้น ป.6/2 เมื่อปี 2529 จนถึงวันนี้ 23 ปีแล้ว จบมามีงานทำ มีการบ้านไปส่งคุณครูเรียบร้อยแล้ว สมัยเรียนในชั้นเรียน ครูสอนวิชาการเพื่อที่จะให้เรานำไปสอบเข้าเรียนในชั้นต่อไป และสอดแทรกคติเพื่อใช้ในชีวิตประจำวัน แต่ตอนนั้นไม่เข้าใจ ฟังไปงั้นๆ เพลินดี เพราะครูมีวิธีการพูดที่ทำให้นักเรียนไม่หาวนอน ถึงแม้ว่าชั่วโมงการสอนจะเป็นช่วงบ่ายก็ตาม ต่อมาเรียนจบ พบครู ครูก็ยังสอนเหมือนเดิม แต่คราวนี้เปลี่ยนเป็นสอนแง่คิด สนุกเหมือนเคย ครูไม่เคยเปลี่ยน เรียนจบมาหลายปี เจอครูทีไร ครูก็จำเราได้ทุกที

ตอนนี้ลูกสาวกำลังเรียนที่ ฤทธิยะวรรณาลัย เหมือนกัน ไม่ใช่ความบังเอิญ ตั้งใจไว้เลยว่าถ้ามีลูก ลูกของเราต้องมีโอกาสเป็นลูกศิษย์ครูนเรศเหมือนเรา ตั้งใจให้ลูกเรียนที่นี่เท่านั้น ถึงแม้มีเงินมากพอที่จะให้ลูกเรียนที่โรงเรียนเอกชน แต่ไม่ต้องการ สิ่งที่ต้องการก็คือ อยากให้ลูกได้เป็นลูกศิษย์ครูนเรศ

เรามีหน้าที่การงานที่ดีทุกวันนี้ มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ไม่ได้หมายความว่าเพราะครูนเรศเพียงคนเดียว แต่เป็นเพราะบุญคุณของคุณครูทุกคน แต่ครูนเรศก็คือคนคนหนึ่งที่มีส่วนช่วยทำให้เด็กคนหนึ่งได้มีโอกาสเติบโตมาเป็นคนดี มีชีวิตที่ดีอย่างทุกวันนี้

ถ้าการเป็นครูเปรียบเหมือนเรือจ้าง เรือของครูก็เป็นเรือที่ปลอดภัย พายได้ตรงตามทิศทาง ถึงจุดหมายรวดเร็ว ไม่คิดค่าบริการ แต่คนพายเรืออย่างครูคงจะเหนื่อยและต้องออกแรงมาก