ความทรงจำของเราเป็นตัวปรุงแต่งที่ทรงพลัง ขึ้นอยู่กับว่าเราจะ "ใช้" มันอย่างไรด้วย

บางความทรงจำอาจจะนำมาซึ่งความเศร้าเสียใจ แต่เหตุการณ์ต่างๆนั้นมันมีอะไรมากกว่าอย่างหนึ่งอย่างเดียวเสมอ หากเรากล้าเผชิญความทรงจำบางอย่าง ปล่อยให้มีเวลาใคร่ครวญ ให้ความทรงจำนั้นอ้อยอิ่งอยู่ในการรับรู้นานกว่าเดิม เราอาจจะเห็น "ต้นตอ ที่มา" ของเรื่องราวได้มากกว่าเดิม

ว่าทำไมเราจึงเศร้า ทำไมเราจึงเสียใจในการพรากจาก ถึงตอนนั้น เราอาจจะได้รับรู้ความทรงจำบางส่วนทีแสดงถึงความสุขที่สุดที่เรามีก่อนการพรากจาก ถึงตอนนั้นเราอาจจะเข้าใจว่าทำไมเราไม่อยากจะสูญเสีย

และอาจจะได้ตระหนักรู้ว่า "เราเคยโชคดีขนาดไหนที่ได้มีโอกาสมีความสัมพันธ์อย่างนี้มาก่อน"

และอาจจะเข้าใจได้อีกว่า "ทำไมเราจึงเป็นคนเช่นนี้ ทำไมเราจึงยิ้มเหมือนเห็นทะเล ทำไมเราจึงอบอุ่นเมื่อได้ยินเรื่องราวบางเรื่อง"

ขึ้นอยู่กับเราจริงๆว่าเราจะใช้ความทรงจำเช่นไร

ขอนำมาเก็บไว้ในบันทึกพอลล่าค่ะ