การเรียนรู้ของเด็กและครูเป็นการเรียนรู้เชิงปริมาณมากกว่าคุณภาพ กล่าวคือเชื่อว่าเมื่อให้ (อัด)ความรู้มาก ๆ ทั้งเนื้อหา และเวลา ย่อมทำให้เด็กเก่ง...แต่รู้หรือไม่ว่าการทำเช่นนั้นเป็นการทำที่ผิดธรรมชาติ...เพราะการเรียนรู้ที่ดีย่อมเกิดจากผู้เรียนสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง..เป็นการเรียนรู้อย่างมีสุข ในสิ่งที่ตนสนใจ จับต้องได้ เป็นอยู่แล้วตามวิถี...ดูอย่างการจัดการศึกษาใกล้บ้านเราซิครับ เช่น สิงคโปร์ ที่เป็นประเทศเก่งเรื่องเทคโนโลยี และการจัดการ ยังจัดให้เด็กเรียนอย่างเข้มแค่ตอนเช้า...ตอนบ่ายก็เป็นกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน .....ไม่เห็นเขาเรียนหนัก แต่ประเทศเขาก็ประสบความสำเร็จ เพราะคนของเขามีคุณภาพ...ถึงเวลาแล้วหละครับที่ไทยเราต้องทบทวนการศึกษา ที่เน้นคุณภาพมิใช่ปริมาณ

ขอบคุณครับอาจารย์..ที่ชี้ประเด็นให้เห็นชัด..เพราะคาใจมานานแล้ว