ผมสูญเสียพ่อด้วยอุบัติเหตุเมื่อปี 2535 เสียพี่ชายเพราะเป็นมะเร็งปี 2539 รู้สึกเศร้าตอนนั้น แต่ก็ไม่ถึงกับร้องไห้ บางครั้งก็รู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไมบางคนจึงเสียใจมาก (มากจนสลบไปก็มี)

อาจเพราะ ส่วนตัวรู้สึกอยู่แล้วว่าทุกคนต้องตายถึงได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้ว แม้แต่กับตัวเองด้วย คนที่เรารักก็ต้องตายทุกคน และก็ไม่คิดว่าเป็นการสูญเสีย รู้สึกในใจว่าเป็นการจากไปชั่วคราว คิดถึงเมื่อไรก็เหมือนเห็นอยู่ในใจทุกที นานๆ ฝันถึงสักทีก็รู้สึกดีใจเหมือนได้เจออีกครั้ง ไม่รู้สึกเศร้าโศกอย่างคนอื่น เชื่อว่าชาติหน้ามี โอกาสเจอกันอีกมี ไม่เห็นเป็นไร

คิดอย่างนี้บางคนว่าผม "แปลก" ครับ