เจริญพรโยมอาจารย์วิรัตน์

เมื่อปี พ.ศ.๒๕๔๗ อาตมาได้ไปช่วยงานผูกพัทธสีมาปิดทองฝังลูกนิมิตวัดหนองแก้ว ต.ห้วยใหญ่ มีท่านพระครูสุริน(พระครูนิยุตวุฒิธรรม)เป็นเจ้าอาวาส สภาพโดยทั่วไปก็มีความเจริญตามยุคตามสมัย วัดวาอารามก็ร่มรื่นมีพระจำพรรษาไม่ขาด แต่ที่เห็นแล้วสะดุดตาคือสภาพโรงเรียนที่อยู่ติดกับวัดหนองแก้วอาคารเก่าชำรุดทรุดโทรมมอมแมวกะดำกะด่างผิดปกติสอบถามท่านพระครูจึงได้รู้ว่า โรงเรียนถูกยุบไปแล้วโดยไปรวมกับอีกหมู่บ้านหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ กันนั่นเอง เคยดูรายการของดร.นิติภูมิท่านบอกผ่านรายการว่าตัวท่านเป็นคนบ้านนอกแล้วลูกท่านก็เรียนโรงเรียนวัดหน้าน้ำหลากน้ำท่วมเด็กนักเรียนก็จะเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานและลูกท่านก็มีเพื่อนบ้านที่เป็นนักเรียนในชุมชนเดียวกันพอโตมาก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมไม่มีความรู้สึกว่าตนเองเป็นคนนอกชุมชนที่แปลกแยกจากคนอื่นที่เป็นชาวนา-ชาวไร่คนจนคนยากไร้แต่อย่างใด ท่านยังพูดอีกว่าเราหมายถึงคนที่พอมีฐานะบ้างก็จะชอบคิดว่า ลูกตนเองควรจะเรียนในโรงเรียนดี ๆ มีเพื่อนดี ๆ มีสมาคมที่ดี ๆ โดยที่ลูกไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับคนที่ใกล้ชิดกันซึ่งตามธรรมชาติของเด็กนี่เขาไม่เคยแยกฐานะตนเองว่า ตนเหนือกว่า ตนมีโอกาสกว่า ตนรวยกว่าคนที่แบ่งแยกฐานะชนชั้นในสังคมกลับกลายพ่อแม่ผู้ปกครอง คือปิดกั้นไม่ให้ลูกคบค้าสมาคมกับคนบ้านใกล้เรือนเคียง ที่จนกว่าเมื่อโตมาตนเองก็ไม่รู้จักเพื่อนบ้าน สังคมของตัวก็ไม่รู้จัก คิดอย่างเดียวจะต้องออกไปจากชุมชนให้ได้เร็วเท่าไรยิ่งดี อาตมามีตัวอย่างเช่น ครูสอนอยู่โรงเรียนใกล้บ้านตนเอง แต่ลูกครูคนดังกล่าวไม่ได้เรียนในโรงเรียนแห่งนั้นแต่ไปเรียนในตัวอำเภอในตัวจังหวัด อาตมายังจำคำพูดท่านดร.นิติภูมิได้และประทับใจด้วยท่านพูดว่าโรงเรียนวัดนั้นช่วยหล่อหลอมคนได้เป็นอย่างดี ท่านอยากให้พ่อแม่ส่งลูกไปเรียนโรงเรียนวัด ยุคหนึ่งคนไทยไม่นิยมส่งลูกเรียนหนังสือรัฐจึงต้องไปสร้างสถานศึกษาให้ในชุมชนโดยที่พ่อแม่ไม่ต้องส่งบุตรหลานไปเรียนไกลบ้าน แต่ผ่านไปไม่นานคนก็นิยมให้ลูกเล่าเรียนหนังสือกันอย่างจริงจังโดยหวังให้เป็นเจ้าคนนายคน การจะเป็นเจ้าคนนายคนได้นั้นทางหนึ่งที่พอมองเห็นจะเลื่อนสถานะทางสังคมได้ก็คือสถาบันการศึกษาโรงเรียนไหนดังที่ไหนเด่น ที่ไหนมีคนนิยมเรียนเยอะก็หาโอกาสที่จะให้บุตรได้เรียนกับเขาบ้าง ถ้าพ่อแม่มีค่านิยาแบบนี้โรงเรียนข้างบ้านโรงเรียนใกล้บ้าน โรงเรียนวัด โรงเรียนในชุมชน โรงเรียนบ้านนอก โรงเรียนวันครูของโยมอาจารย์ที่มีอยู่ทั่วประเทศเห็นท่าจะร่วงโรย ล่วงลับดับสูญล่มสลาย ถูกยุกหรือไม่ก็ยุบตัวเองเพราะไม่มีผู้เรียน ได้ข่าวว่าโรงเรียนวัดห้วยน้อยถูกยุบไปรวมกับโรงเรียนอนุบาลหนองบัวไม่ทราบว่าข้อมูลนี้ถูกต้องหรือไม่ เห็นโยมอาจารย์พูดถึงชุมชน พูดถึงคนในชุมชนมักจะลืมบ้านเกิด ลืมถิ่นเกิดไม่ภูมิใจในตัวตนของตัวเองขาดการเรียนรู้เรื่องราวในชุมชน คงต้องหันกลับมาดูรากฐานเดิมกันบ้างน่าจะดีช่วยกันบำรุงรากรักษารากให้มั่นคงแข็งแรงจะได้เติบโตอย่างมีคุณภาพมีคุณค่าถ้าใช้สำนวนทางพระพุทธศาสนาก็ต้องบอกว่ารู้อะไรก็ไม่ประเสริฐเท่ากับการรู้จัก(สังคม)ตนเอง.

ขอเจริญพร

Phramaha lae