เล่าได้สนุกมากครับ อ่านหนังสือเล่มนี้ ดีมาก ตอนแรกผมรู้สึกแปลกใจตรงที่ตอนอารัมภบทของเรื่อง ผู้เขียนหยิบเอาอัศวินในหนังสือเล่มอื่นมาชื่นชมดอนกิโฆเต้หนักหนา แต่พออ่านที่บทแรกกลับกลายเป็นว่าน้าแก่เป็นบ้าเสียอีก อ่านแล้วก็ขำกับความบ้าของแกน่ะครับ แต่เมื่ออ่านไปเรื่อยๆ ชักไม่ขำแล้ว นอกจากไม่ขำแล้วยังรู้สึกอีกว่าตัวละครตัวอื่นนี้แหละที่เป็นบ้า หรือตัวเราในฐานะคนอ่านก็บ้าด้วย อ่านเล่มนี้แล้วนอกจากจะสนุกแล้วยังได้อะไรไปคิดเล่นๆอีกต่างหาก ช่วยๆอ่านกันหน่อยครับ จะได้ช่วยให้คนทำหนังสือมีกำลังใจแปลหนังสือดีๆให้พวกเราได้อ่านกันอีก