สวัสดีค่ะ คุณขจิต(คำหลักตัวโต) คุณเม็กดำ 1 (ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ) อาจารย์ และคุณดอกแก้ว,
ขอบพระคุณมากค่ะที่กรุณาแวะมาและให้กำลังใจ ค่อยมีแรงเขียนหน่อย ฮิ ๆ
- คุณขจิตคะ
- ขอบพระคุณมากค่ะที่ขยันแวะมาคอมเม้นท์กลับจริง ๆ ตามไล่ตอบแทบไม่ทันเลยค่ะ
- ก็จริง ๆ นี่คะ เปิดเวบมาหน้าแรกเจอคำว่าขจิตตัวโตเท่าบ้าน ฮิ ๆ
- ขอบคุณสำหรับสารพัดรูปการ์ตูนที่นำมาแปะสร้างสีสันให้ค่ะ น่ารักมาก ทราบไหมคะว่าตัวอักษรคันจิที่อยู่ในการ์ตูนภาพแรกอ่านว่า "ซามูไร" ด้วยล่ะค่ะ แหม...ช่างกรุณาหามาฝากดีจริง ๆ
- อาหารดังกล่าวน่าจะเป็น "เทปปันยากิ" นะคะ พ่อครัวมักจะโชว์ฝีมือการปิ้งๆ ย่าง ๆ เนื้อสัตว์และผักบนเตาเหล็กร้อนราวกับเป็นการแสดงกายกรรมชนิดหนึ่ง มีการใช้ตะหลิว ส้อมจิ้ม และมีด ควงอย่างแคล่วคล่องว่องไวพร้อมเหยาะนู่นใส่นี่ปรุงให้ดูสด ๆ แหม...ถามถูกคนดีมากเลยค่ะ ถ้าอาจารย์พิชัยของหนูมาเห็นคำถามนี้ต้องอมยิ้มแน่ๆ เลย เพราะลูกศิษย์คนนี้ตัวโตและกินเก่งมากค่ะ อือ..เที่ยงแล้วด้วย หิวหนอ เดี๋ยวต้องไปหาอะไรทานแล้ว ไม่น่าพิมพ์คำว่าเทปปันยากิเลยเรา
- คุณเม็กดำ_1คะ
- มิบังอาจรับคำให้เกียรติของคุณเม็กดำ_1 หรอกค่ะ คิดว่าทุกๆ คนนี้น่าสนใจหมดทุกคนเลยน่ะค่ะ ตัวเองยังเพิ่งเริ่มต้นหมดทุกอย่างเลยค่ะต้องอาศัยอยู่ใกล้ครูบาอาจารย์และกัลยาณมิตรที่ดี ๆ ไปอย่างนี้เรื่อย ๆ น่ะค่ะ ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบพระคุณมาก ๆ ที่กรุณาแวะมาอ่านและเขียนทักทายค่ะ
- อาจารย์ขา
- ขอบพระคุณมากค่ะที่อาจารย์อุตส่าห์แวะมาทั้ง ๆ ที่ขายังกระเผลกอยู่ ฮี่ๆ โถ...ยังเจ็บอยู่อีกหรือคะอาจารย์ หนูว่าอาจารย์ไปหาซินแสเลยดีกว่าค่ะ รับรองหายเร็วทันใจ หนูรับประกัน
- หนูก็ว่าพระเอกเรื่องนี้มีเสน่ห์ตรงที่เขาเกรงใจภรรยา เอ๊ย ตรงที่เขาเป็นคนธรรมดา ๆ นี้เหมือนกันล่ะค่ะอาจารย์ ดูเรื่องนี้แล้วหนูอินมาก ๆ เลยค่ะ มีอยู่อีกเรื่องหนึ่งที่ชอบแต่ไม่ได้เขียนเก็บไว้ แต่เรื่องนั้นเศร้ากว่า คือ Twilight Samurai รู้สึกเรื่องนั้นต่างหากที่ได้ออสการ์สาขาหนังต่างประเทศ โห...หนูร้องไห้ตาบวมฉึ่งเพราะกำหนดไม่ทัน ซึมไปเลย พระเอกภรรยาตายมีลูกสาวสองคนและรักลูกมากค่ะ จนๆ อดอยากแต่เลี้ยงลูกดีเหลือเกินและทำตัวอยู่ในกฏซามูไรทุกอย่าง คือ ขยันประหยัด เลี้ยงตนด้วยงานฝีมืออะไรเสริม ประทังไปเพราะเบี้ยเลี้ยงน้อยไงคะ สถานการณ์บีบคั้นให้ไปดวลดาบ ก็เก่งนะคะ หนแรกนี้ชนะกินใจแบบดาบไม้ชนะดาบเหล็กนี่น่ะค่ะเพราะจนมากต้องขายดาบเหล็กเลี้ยงลูก อาจารย์คิดสิคะหูงี้น้ำตาท่วมบ้าน แต่ตอนจบหนูไม่บอกเพราะเรื่องนี้ดีจริง ๆ ค่ะ ฮิ ๆ เซนเซหนูล่ะชอบสอนด้วยหนังยาก ๆ อย่างนี้อยู่เรื่อย
- หนูไม่ได้ดูหนังคุโรซาว่าครบทุกเรื่องค่ะ แต่ถ้าเรียนจบเมื่อไหร่ (จะมีวันจบไหมนี่) จะไปทยอย ๆ หามาดูประกอบความรู้บ้าง อย่างน้อยก็หนังหลัก ๆ ของเขาที่มีคนเขียนวิจารณ์ไว้เยอะ ๆ ที่ม.วาเซดะห้องสมุดเขามีหนังสือเกี่ยวกับคุโรซาว่าเยอะทั้งชั้นเลยค่ะ หนังก็มีแต่หนูไม่รู้จะเอาเวลาที่ไหนไปดู
- อ๋อ..มิน่า ยูล บรินเนอร์ ชอบทำตาวาว ๆ เพราะเลียนแบบ มิฟูเน่นี่เอง หนูก็ถึงว่าว่าทำไมเขาชอบทำตาวาว ๆ อยู่เรื่อยในหนังหลายเรื่องเลยน่ะค่ะ ตาอย่างนั้น หน้าอย่างนั้นของมิฟูเน่ คือการที่คุโรซาว่าพยายามจะสื่อสิ่งที่เรียกว่า zanshin หรือสภาพจิตใจของนักสู้ที่นิ่งเรียบแบบอ่านใจไม่ออกน่ะค่ะ แล้วก็มีความต่อเนื่องตั้งแต่ก่อนสู้จนจบ ไม่มีช่องว่างเลย เปรียบเหมือนเจริญสติแบบ "จดจ่อ ต่อเนื่อง เป็นปัจจุบัน" ไงคะอาจารย์
- อาจารย์ตั้งประเด็นมาให้หนูมีเรื่องได้เขียนอีกแล้ว เพราะแค่การฝึกทำหน้าให้นิ่งนี่ ตอนเรียนชักดาบสั้น (Iaido โดยใช้ ดาบสั้น Kodachi) ที่ญี่ปุ่นนั้น แค่การฝึกหน้าเฉย ๆนี่ก็ต้องให้ผ่านด้วยนะคะอาจารย์ ไม่ใช่แค่การใช้ดาบ การเคลื่อนตัว สภาพจิตใจ ความไว สายตาฯลฯ หนูล่ะแอบเรียกการฝึกนั้นในใจว่า "การฝึกเก๊กหน้า" ฮิ ๆ แต่จริง ๆ แล้วมันมีมากกว่านั้นเยอะเลยค่ะ พอฝึก ๆไปแล้วจะทราบแล้ว appreciate มาก มันเห็นความเป็นเหตุเป็นผลของกายและใจได้เร็วดีค่ะ อาจารย์ พวกซามูไรนี่สุดยอดเลยจริงๆ ที่เขาทำหน้านิ่ง ๆ ไม่แสดงอารมณ์เลยนี่ ไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะคะอาจารย์ ฝึกกันด้วยใจกับดาบนี่ โหดมาก ๆ เลยค่ะ ดีที่หนูได้อาจารย์สอนเจริญสติให้หนูเป็นพื้นฐานแล้ว เซนเซที่ญี่ปุ่นนี้เลยพยักหน้าหงึกหงักบอกว่าใช้ได้
- อ๋อ...อาจารย์เห็นเซนเซหนูใส่ชุดขาว และถือดาบ แถมมีหนวดด้วยใช่ไหมล่ะคะ เลยเห็นเป็นประมาณเล็กเซี่ยวหงส์ จริงด้วย ฮิ ๆ พอาจารย์บอกปุ๊บ หนูก็พาลนึกถึงเขาขึ้นมาด้วยเลย แต่บางวันเซนเซก็ใส่ชุดดำอีกสไตล์ค่ะอาจารย์ ก็เลยไม่เหมือนทุกวัน แต่ที่แน่ ๆ ก็คือหน้ามักจะนิ่งมากอยู่ตลอด ก็ zanshin นี่ล่ะค่ะ แปลว่าดุมาก แต่หนูก็รู้ว่าท่านใจดีมีเมตตาน่ะนะคะ แต่ว่าเวลาสอนจะเคร่งครัด เคร่งขรึม จริงจังมาก อารมณ์เหมือนกึ่ง ๆ ฝึกทหารปน ๆ กับฝึกปฏิบัติธรรมกับพระเซนยังไงก็ไม่ทราบ ซึ่งจะว่าไปแล้ว ก็คือคุณลักษณะของซามูไรทุกกระเบียดนิ้วนั่นเองค่ะ ท่านสืบเชื้อสายมาจากแม่ทัพที่เมืองฟุกุชิม่านั่นแหละค่ะ ไม่ใช่อะไรอื่น หนูว่า แล้วก็สมถะเรียบง่ายมากชีวิต ไม่เหมือนคนอยู่ศตวรรษนี้เลยค่ะ ฮิ ๆ คลาสสิคมาก
- ที่ว่าโหดก็คือ อย่างเช่นว้นชิงแชมป์โลก หนูไม่ได้รู้กำหนดการอะไรใช่ไหมคะ รอบเช้าไปรายงานตัวปุ๊บมันต้องแยกสาย แยกขั้น ลงจับกลุ่มแข่งเลย ทีนี้มันอยู่ที่โยโกฮาม่า ซึ่งเซนเซไปรออยู่ก่อนแล้ว ส่วนหนูจับรถไฟไปจากโตเกียวตอนเช้า พอไปถึง กว่าจะเปลี่ยนชุด กว่าจะอะไร ก็พอดีต้องลงคัดรอบแรกแล้ว ก็บอกเซนเซว่าหิวน้ำ ขอวิ่งไปหาน้ำกินก่อนได้ไหม เพราะหนูเล็งแล้วว่า สายดำดั้ง ๑ มันคนเยอะ ยังไง ๆ น่าจะพอมีเวลา แล้วเราไปต่อแถวหลังๆ ก็ได้ แต่เซนเซดุเลยค่ะว่า ถ้าเป็นเวลาสงครามแล้วออกรบ จะมีเวลาไปหาน้ำกินอย่างนี้ไหม สรุปว่าหนูจ๋อยค่ะ เป็นพลทหารคอตก เจอท่านแม่ทัพสอนด้วยกฏเหล็กซามูไรอย่างนี้ก็ซึมไปเลย
- แต่พอตอนเบรคจากช่วงนั้นจะไปต่อช่วงสอง เดินตามเซนเซไปต้อย ๆ จะขึ้นไปที่นั่งพัก เซนเซหยุดกลางทางแล้วพาออกนอกทางไปชี้ตู้ขายน้ำกดๆ จากเครื่องน่ะค่ะ แล้วก็ยืนรอ หน้านิ่งอยู่อย่างนั้นเหมือนเดิม อารมณ์เหมือนพาม้าไปกินน้ำตามลำธารยังไงยังงั้น ตรงนี้แหละค่ะที่หนูว่าจริง ๆ แล้วเซนเซเป็นคนมีเมตตา คือเวลาผ่านไปนานแล้วตลอดเช้าแต่ท่านยังจำได้ว่าหนูหิวน้ำ แล้วก็เลยพามาให้ทานน้ำก่อนไปที่อื่น ทั้ง ๆ ที่หนูไม่ได้ขอ และลืมไปแล้วด้วย นึกว่าถ้ากลับที่พักคงจะมีในกระเป๋าที่เอามา
- แต่การที่ท่านโหดกับหนูตอนเช้า เลยทำให้ได้บทเรียนที่จำแม่น ๒ อย่างเลยค่ะ คือ ๑. จะไปรบที่ไหนให้กินน้ำไปก่อนฮิ ๆ หมายความว่า ให้เตรียมตัวไปให้พร้อมดีๆ ก่อนน่ะค่ะ และ ๒. เวลาที่เราอยู่ในสภาพที่ลำบากหรือทุกข์มาก ๆ เช่น หิวข้าว หิวน้ำ หรือเหนื่อยนั้น มันจะมีแรงฮึดบางอย่างในการต่อสู้น่ะนะคะ อันนี้เคยเจอมาหลายครั้งทั้งในการแข่งและการซ้อมที่โดโจ เช้าวันนั้นหนูเลยเอาดาบสั้นฟาดหัวผู้ชายญี่ปุ่นสายดำตกรอบแรกไปเลยค่ะ ฮิ ๆ ก็หนูหิวน้ำนี่นา...
- อ้อ...บล๊อกวันนี้หนูเขียนไว้ปีที่แล้วค่ะ เพราะฉะนั้นวันนี้มือเลยหายเจ็บแล้วค่ะ อาจารย์ ขอบพระคุณที่กรุณาถามนะคะ
- ขอให้อาจารย์หายเซซังเร็ว ๆ นะคะ ฮี่ๆ
- คุณดอกแก้วคะ
- ว้าย ๆ อย่าเพิ่งชมค่ะ เดี๋ยวตัวลอย ฮี่ๆ ๆ จริง ๆ มันก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ มันอาจจะฟังดูน่าตื่นเต้นไปอย่างนั้นเอง
- หลักการมุชินนั้น ยังเข้าไม่ถึงเหมือนกันค่ะ พยายามจะถามเซนเซอีกคนที่ญี่ปุ่น ถามว่าทำยังไงถึงจะได้มุชิน เซนเซบอกว่า ต้องฝึกทั้งชีวิต โห...
- แต่มีอีกหนนึงที่เคยเขียนเก็บไว้เหมือนกันนะคะ เรื่องการฝึกประลองกับปรมาจารย์ที่เป็นอาจารย์ของเซนเซที่เมืองไทยอีกทีหนึ่ง นั่นแหละค่ะมุชินของแท้ เดี๋ยวจะเอามาแปะแล้วขยายให้ฟังนะคะ
- แต่สรุปสั้น ๆ ตอนนี้ ก็คือ การทำใจให้ว่างๆ แล้วกำหนดรู้ตามความเป็นจริงน่ะค่ะ เหมือนวิปัสสนาน่ะนะคะ คิดว่า
- เดี๋ยวจะย่องไปเยี่ยมที่บล๊อกคุณดอกแก้วนะคะ ต้องไปเติมอะไรดีๆ ให้ใจตัวเองสักหน่อย คิดถึงค่ะ
สวัสดีค่ะ
ณัชร