ความจริงอารมณ์รักที่เกิดขึ้นจากใจมันละมนมากนะครับ

ยิ่งเติมอารมณ์ด้วยเมรัยบ้างความคิดของกวีบางท่านช่างดูเฉิดฉายขึ้น

เหมือนประหนึ่งว่าสมองถูกขับเคลือนให้เห็นความงดงามในรักที่ปนทุกข์หน่อย ๆ

เพราะความรักมันเป็นสิ่งที่ดีหากรักแล้วได้รักตอบ...แต่จะตอบกับมาเช่นไรอยู่ที่เราและเขาสองคนสองใจถ้าจะให้มันลงตัวก็ต้องใช้เวลาพอควร...แฮะ ๆ ก็เคยเป็นอะครับ...

บทนี้สะท้อนให้เห็นความเป็นกวีที่ยังต้องขับเคลื่อนด้วยเมรัยคงจะไม่ใช้ก็ใกล้เคียงกับ

โกวเล้งผู้สร้างนวนิยายกำลังภายใน...ใฝ่คุณธรรม

"ไม่เมาเหล้าแล้วเรายังเมารัก สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน

ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน "

"อันสุราเมรัยใช่น้ำหวาน รักดื่มควรรู้ประมาณและควรดื่มมันเพื่อไปทำการใหญ่"

เพลงท่อนนี้ก็เป็นผลงานเพลงของคนเคยดื่มจึงแต่งเพื่อเตือนสติปีศาจสุราทั้งหลายครับ..

ขอบคุณมากครับ