เมื่อก่อนผู้ใหญ่ ส่วนใหญ่เป็นคนดี "คิดดี ทำดี" เด็ก ๆ เดินตามได้ "หมาไม่กัด"

แต่ผู้ใหญ่เดี๋ยวนี้ (คือเด็กเมื่อสมัยก่อน) เริ่มอ่อนแอ ยอมแพ้ เลื่อนไหล ไปตามกิเลสและสภาวะของสังคม ตอนนี้ผู้ใหญ่ก็กลายเป็นเด็ก "เด็กทางวุฒิภาวะ"

เด็ก ๆ เดินตามไป หมาก็กัด เพราะผู้ใหญ่ก็ยังเอาตัวไม่รอด

แต่ในที่นี่ บทความนี้ มิได้หมายความถึงผู้ใหญ่ในนัยยะนั้น...

ผู้ใหญ่ในที่นี่หมายถึง ผู้สูงอายุ ผู้ที่ถูกเด็ก ๆ ถูกวัยรุ่น วัยหนุ่มสาว วัยทำงาน สมมติ ดูถูกว่า "ไร้ประสิทธิภาพ" ถูกปลดออกจากงาน ถูกถอดออกจากความคิด

ผู้ใหญ่หรือคนแก่โดยวัยนั้นก็เลยเหี่ยวเฉา

สมองที่เคยใช้คิด ปากที่เคยสัมพันธ์กับสมองนั้นก็เริ่มเฉื่อยช้า

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้ามาถูกเด็ก ๆ สมัยนี้ "เบรค" คือไม่ยอมรับ หาว่าแก่ ไม่ทันกิน

แก่แล้วอยู่ส่วนแก่ คนแก่ก็ยิ่งแก่ก่อนวัยที่สมควรจะแก่

เราผู้ที่ยังไม่แก่ มีเรี่ยว มีกำลัง มีความรู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "การจัดการความรู้"

ควรที่จะเอาความรู้ที่มี ไปช่วยเหลือคนที่อยู่ใน "วัยแก่" เหล่านี้ให้ได้คิด ให้ได้ทำงาน

สมองของคนแก่ยังใช้ได้ หากเรายอมรับ ให้โอกาส จัดกระบวนการให้ท่านได้คิด

ท่านจะมีความสุขเมื่อได้โอกาสจากเด็ก ๆ

ชวนท่านคุย ชวนท่านคิด

เป็นทั้งคุณเอื้อ คุณอำนวย พาท่าน ชวนท่าน พยาบาลกาย พยาบาลใจให้ท่าน

ฝึกบ่อย ๆ จัดกระบวนการบ่อย ๆ ผู้สูงอายุที่อยู่ในบ้านจะน่ารัก ไม่น่าเบื่อหน่าย

การที่ท่านพูดมาก ชอบบ่น สาเหตุก็เพราะเราไม่ยอมรับท่าน "ชอบด่าท่าน" ท่านทำอะไรก็หาว่าแก่ หาว่าโง่ (อันนี้บาปกรรมมากนะ)

เดินทางไปที่ต่าง ๆ ร้อยแปดพันเก้า จัดกระบวนการมาแล้วหลายร้อยเวที น่าจะใช้ความรู้ที่มีนี้ทำให้ "พ่อ แม่ของตัวเอง"

ปู่ ย่า ตา ยาย เรา ชวนท่านคุยบ้าง ให้โอกาสท่านคิดบ้าง เปิดช่องให้ท่านแสดงความสามารถบ้าง เราและท่านจะอยู่กันอย่างเป็นสุข

หากเราจัดการความรู้ที่อื่นได้ แต่จัดการความรู้ในชีวิตและครอบครัวของตนเองยังไม่ได้ ก็ถือว่ายังไม่ประสบความสำเร็จ

ผู้ใหญ่ในวันนี้ คือ ผู้มีพระคุณกับเราในทุก ๆ วันที่ผ่านมา

ให้โอกาสท่าน จัดกระบวนการคิดให้ท่าน แล้วผู้ใหญ่ที่ดีในวันก่อนนั้นจะกลับมา...