ผมถือวิสาสะอาศัย เขียนคอมเมนต์ในบล็อกอาจารย์ สลับกับการแปลงานแก้เครียดครับ ต้องขอโทษด้วย หากร่ายอะไรฟุ้งเกินไป

ในฐานะนักเดินป่ามืออาชีพ ขอแนะนำว่า แม้จะไปเดินป่า เพียงระยะทางสั้นๆ ก็ควรมีเป้ใบเล็กๆ สักใบ เรียกว่าเป้เดย์แพ็ก ลูกสาวผม มีของแกตั้งแต่สี่ขวบ

ในนั้น ต้องมี กระติกน้ำดื่มขนาด 1 ลิตร สำหรับผู้ใหญ่ หรือเด็กถ้าแกไม่บ่น หรือครึ่งลิตร ควรเลือกกระติกถาวรแบบฝาปิดดีๆ ไม่รั่ว

น้ำใช้ดื่มแล้วยังใช้ล้างแขนขากรณีเป็นผื่นแพ้จากพืช หรือแมลงได้ระดับหนึ่ง

ขนม ของกิน หวานๆ ช็อกโกแล็ต เวฟอร์สักหน่อย ให้พลังงานแบบเทอร์โบ ลดความเหนื่อยล้า โหย

แป้งขวดเล็กๆ เลือกที่กลิ่นอ่อนหน่อยครับ หรือใช้แป้งสาลี ข้าวเจ้าก็ได้ ( ถ้ากล้าโรยตัว) แป้งลดอาการระคายเคืองตอนเหงื่อออกมากๆ หรือสัมผัสถูกผื่นพิษ แพ้ได้เล็กน้อย ช่วยจัดการทากได้ด้วย ในกรณีที่มันเกาะ แค่โรยใส่ตัวมันก็สังหารโหดได้แล้วเพราะผิวหนังทากช่มชื้น เพื่อแลกออกซิเจนกับอากาศ แค่เหยาะแป้งลงไป คิดดูเหมือนตายทั้งเป็นเลย และผมมักพอกขาจนหนา เวลาลุยดงทาก เพราะผมไม่ชอบกลิ่นยากันแมลง มันฉุนจนกลบกลิ่นป่า

ถ้ามีกล้องสองตา หรือแว่นขยาย ก็เท่ากับเพิ่มพิสัยของมนุษย์ด้วยเทคโนโลยีในการมองเห็น เข็มทิศเล็กๆ จะช่วยให้เด็กๆ สนใจเรียนรู้เรื่องทิศ และสภาพแวดล้อม

เสื้อผ้า ถ้าเป็นไปได้ หลีกเลี่ยงผ้าฝ้าย ลองมองหาเสื้อกีฬาที่เป็นไนล่อน หรือโพลีเอสเตอร์ ช่วยได้มากจริงๆ เพราะไม่อมเหงื่อ ซึ่งไม่ใช่แค่ไม่เหม็น แต่แห้งเร็ว จึงไม่ล่อแมลงให้มาตอมกินเหงื่อเค็มๆ และเลือกสีอ่อนหรือสีกลาง หากทึบๆ แบบสีดำ น้ำเงินเข้ม จะดึงดูดยุง และแมลง และดูดความร้อน แต่ถ้าสีจัดจ้านเกินไป ก็ป่าแตกเพราะนกมองเห็น

พอนกมองเห็นสี มันก็จะตื่นหรือร้อง พวกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่นๆ มักเห็นเป็นขาวดำ อาศัยความวูบวาบของแสงเงา ในการเตือนภัย และฟังเสียงนกเอา ฉะนั้น ถ้านกเห็น ก็เท่ากับไปบอกสัตว์ชนิดอื่นด้วย

รองเท้ารัดส้นแบบที่หนูนิกับหนูมนใส่นั้นโอเคแล้ว ผมก็ให้ลูกสาวผมใส่แบบนี้ ระบายอากาศดี ถ้ามีการเสียดสีระหว่างเนื้อกับขอบรองเท้าให้ทาด้วยปิโตรเลียมเจลลี่ จะบรรเทาได้แล้วไม่แสบถลอก

หน้าฝนอย่างนี้ ร่มแบบพับสีขรึมๆ สองคนหนึ่งคัน จะช่วยได้มากกว่าเสื้อกันฝน

เรื่องมากไหมครับ แค่ไปเดินป่ากิโลสองกิโล

จ๋อ